Lepsøya frå ferja
Vi starta på Hellevika ved Ivergarden. Flott gard, og vi lurte litt på kva arrangemtn vi kunne klare å få lagt hit?
SLIK! Slik skal ei privat parkering skiltast...
Omlag det første vi såg var to feite otrar som hadde formiddagsmat midt i stien.
Keila med gamle nausttufter.
I området her ute var det eit lite fiskevær, med fastbuande i alle fall frå 1400-talet til 1750-åra. Nausta var i bruk til 1900-talet.
Vakkert sjølv om det var skuggesida.
Veldig glatte steinar, så vi hadde eit par spektakulære fall begge to. Risikosport.
Det tok ikkje lang tid før vi kom ut i sola og kunne vandre på store blankskurte svaberg. Det var tung dønning og eit heftig brus frå sjøen
Flott og rått!!
Spennande geologi med både små og store formasjonar.
Synnøve hadde vore her ute før, i 2017 og hugsa vestsida som svært forsøpla. Det var tydeleg at strendene no var rydda. Inntrykket i hovudsak var reine strender. På vestsida låg det trålnett/garn og plastkasser. Det skein i grønt og blått med jamne mellomrom, men avfallet var tydeleg samla i depot, og her har nokon ein plan!
Denne kassa stod strategisk til rett ved stien, og då vart det fart i plukkefingrane våre og. Vi tok det som låg i nærleiken og fekk det oppi boksen. Godt døme på å bruke det som rek i land som ressurs.
Plastflasker, dokkekroppsdelar og små bitar av ymse plastprodukt. Foto: Synnøve
Stranda her heiter "Raket" og det var mykje plank og treverk og ein del plast - i hovudsak frå fiskeria. Det såg ut som ferskvare det meste. Synnøve var imponert over kor mykje som var rydda sidan ho var her sist. her er det magne som har gjort ein stor innsats! Det er kjekt å sjå at det nyttar.
Sola hadde fått tak og det dampa av terrenget og av skjera utanfor. Vårleg og fint!
Lepsøya hadde mykje å by på. Fossefall og "Porten", ein lokal variant av "Kjeragbolten"
Stranda med mykje rek, og mange spor etter skikkeleg gamle dagar. Heile strandflata ber spor etter folk, med dyrka mark, hustufter og ei rekke gravrøyser.
På slike dagar er Ivar Aasen sine ord om nordmannen dekkande. I sjela og i beinmargen, kjensla av å vere del av ei lang historie med rotfeste i kystkulturen.
Mellom bakkar og berg utmed havet, heve nordmannen fenge sin heim,
der han sjølv heve tuftene grave, og sett sjølv sine hus oppnå deim.
Han såg ut på dei steinute strender; det var ingen som der hadde bygt.
" Lat oss rydja og byggja oss grender, og så eiga me rudningen trygt."
Han såg ut på det bårute havet; der var ruskut å leggja utpå;
men der leikade fisk nedi kavet, og den leiken, den ville han sjå.
Fram på vinteren stundom han tenkte: Gjev eg var i eit varmare land !
Men når vårsol i bakkane blenkte, fekk han hug til si heimlege strand.
(Ivar Aasen)
Rønstadhellaren - med innlagt dusj for dagen. Flott hellar!
Også her har turistane sett sine spor - rein vandalisme. Sjølve hellaren var tørr og fin.
Rønstad, med melis på Gamlemsveten bak der
Rett før bygda tok vi stien opp mot heia og fjellet. Vi hadde ein ambisjon om å komme oss til topps. Vi skulle ikkje langt opp i lia før det var frose og etterkvart meir og meir nysnø.
Heia
Mot toppen. Frå vår til aarktiske forhold på eit blunk. Nok fjell til å få opp puls og pust.
Vakkert!
Med sola i ryggen og månen som vegvisar tok vi oss til topps. Påskelys, men februarkald nysnø.
Her kjem Nordøyvegen etterkvart
På heimveg fekk oppvisning av ettermiddagssola. Ein verdig finale på ein innhaldsrik og fabelaktiv dag ute i havet.
12 km i luftlinje, ca 550 høgdemeter alt i alt.
Vi tok ferja 10.40 frå Skjelten og hadde god til før ferja 17.20 på returen. Då gjekk vi roleg og jamnt med ein kort lunsjpause.
