Lene sin!

torsdag 5. november 2020

Sydensol og syndeflod frå Hestmona til Lurøy (dag 5)

8. august Vekkeklokka stod på grytidleg. Den som vil på topptur før avreise må opp tidleg, men det er ei eiga historie. Varmen slo mot meg då eg drog opp glidelåsen på teltet. For ein sommardag! For ei utsikt! Utpå formiddagen var vi klare for padling. Sydentemperatur og havblikk!

I horisonten ligg Dønnamannen på rygg og snorkar, medan dei sju søstrene står i kø på badet..

Flatt hav - rett og slett. Nesten for varmt. Sommarpadling!

Rett før vi for kom dei ei nise forbi i sundet. Vi padla oss på ein oter som tok formiddagsluren sin , og ein nyfiken sel dukka opp, alt i løpet av ein halvtime. Desse var dei einaste dyra vi såg på heile ferieveka! Fugl var det rikeleg av, og ekstra kjekt med ternene, dei er det ikkje mange av på Sunnmøre.

Toppen på Hestmannen ser heilt uoppnåeleg ut frå denne vinkelen, men for nokre timar sidan stod eg på toppen!

Hestmannen er alpin og rå sett frå vest/sørvest, medan fjellsidene er frodig og ugjennomtrengeleg krattskog. Hestmona er ei spennande øy!

Sydenpadling, med fin veksling mellom ope hav, skjergard og utsikt til bre og fjell på fastlandet

Fastlandsformasjonane var fasinerande, og eg måtte leike litt med dramafunksjonen på kameraet. Lite viste eg om at veromslaget låg rett rundt hjørnet, og at mørke skyar vart ein realitet fortare enn vi hadde rekna med...

Beinstrekk og snackpause i Grytøvalen. Herifrå såg vi Hestmannen klårt og tydeleg. Ser du han, ridande mot venstre på hesten sin?

I løpet av pausa slo det om. Sterk vind, og truande skyer. Vi måtte kle på oss og finne ut kva vi skulle gjere. Brått var kosepadling blitt til krevjande motvindpadling og kryssing. Vi bestemte oss for å dra mot Lurøy uansett, og håpte på le for vinden i Lurøysundet. Kryssinga var slett ikkje gale og vi var framleis ved godt mot.

Torunn midtfjords i Matskjærfjorden

Lurøysundet var smalt og langt med snaufjell og skog på kvar si side. Det kjentes nesten ut som vi var på eit fjellvatn i høgfjellet i Sør-Norge. I staden for le fekk vi effektane av vind-tunell og motstraum. Masse krefter og lite framdrift. Vi skjønte det etterkvart og gjekk på land. Real og kaffi gjorde godt, sjølv om "himlens sluser" opna seg. Vi kraup inn i kvar vår fjellduk og krøkte oss saman under den tettaste bjørka vi fann. Med stor ro slumra vi oss gjennom eit par timar med vindkast, krappe fjordbølgjer og tropisk regn. ALT vart vått, og fingrane våre gjekk heilt i oppløysing. Heldigvis var det ingen klaging (godt gjort!!!) og Torunn spretta smågodteboksen for å halde oppe moralen. Det funka knall.

Vått i vått - men humøret er på topp etter smågodt! Foto: Torunn

Vi hadde ikkje lyst å padle i regnveret, men det var heller ikkje noko godt alternativ å bli der vi var - så då for vi vidare. Få kilometer, men det tok lang tid. Ikkje noko rom i herberge for oss. Violet Road hadde konsert på øya. Alt var fullt, alle var på fest. Vi fann til slutt ei grei vik, dragsa kajakkane på land, fann teltplass, og prioriterte le for vinden framom beint underlag. Eg trur vi var slitne alle mann etter ein lang dag. Eg måtte i alle fall mobilisere litt på slutten. Det kjentes ut som ei vekes tur, berre denne eine dagen.

Kart med ruta for dagen fra Lene H. 24,4 km

onsdag 4. november 2020

Til topps på Hestmannen (571 moh)

8. august Eg var den einaste som var gira på topptur. Det vart difor solo morgontur. Litt over klokka seks starta eg i Storvika, og det var allereie FOR varmt. Første etappe gjekk i skuggen til bygda i Grønvika. Ikkje eit vindpust. Ute i åpnare landskap på stien festa sola grepet. Nye stader er alltid spennande! Eg fann skaret mellom Hestmannen (og kalla Hestmonkallen) og Ambåtta. Stien fann eg derimot ikkje, og gjekk då rett opp frå skaret. I etterpåklokskapen sitt klåre lys ser eg at det kan lønne seg å bruke litt meir energi (og gå over mot dyrkamarka på sørsida) for å finne stien. Med mitt vegval gjekk eg til ca 450 høgdemeter før eg kom innpå sti. Svett, varm, etterkvart vasslaus, men med ei makelaus utsikt!!! Toppen såg eg heile vegen, og spenninga steig. Kor bratt er det i toppen? Kjem eg meg opp? Samstundes var det ein liten kamp mot klokka, for eg hadde ikkje lyst at dei andre skulle vente unødvendig mykje på grunn av min egoistiske toppturtrang..

Første glimt av toppen. For å komme dit var det først sti i skogen

Tørr sandsti og veldig varmt. Tankane gjekk rett tilbake til Australia og bushvandring der i 1998. Surrealistisk!

Ein flik av Australia og cowboyfilm på Helgelandskysten

I skaret sulla eg altså litt, fann ingen sti, og gjekk rett på. Det var så krongelete der ei stund at det vart dårleg med bilde. Då eg endeleg kom opp over krattskogen feira eg med bildetaking og drakk opp resten av vatnet mitt.

Ambåtta og resten av Nordland i bakgrunnen. Kult fjell ca 300 meter høgt. Neste gong?

Det var litt av ein motbakke, men det gjekk fort oppover og eg nådde den første av forsvarsinstallasjonane.

Det brattaste partiet. Såvidt innafor. Ikkje mange metrane - og resten av turen var heilt uproblematisk

Ein liten egg og så var eg oppe! Fantastisk kjensle av meistring og fridom!

....OG FOR EI UTSIKT!!!!

Nordover mot Rødøy

Lovund i sørvest

Beviset - meg og toppvarden på same bildet!! Jaggu kom eg meg ikkje opp på Hestmannen!!

Herlege Helgeland!

Sørover, mot Lurøy, og det området vi skulle padle i seianare på dagen

Nordover, Hestmona "sentrum" og Rødøybassenget

Træna og Sanna lengst ute i vest

Rundskuefilmsnutt

Det er lettare å gå ned enn opp og returen var gjort på eit blunk. No kom eg inn på den eigentlege skiltinga mot Steinsvika og sette avgarde på det eg trudde var ein snarveg. Det vart ein jungeltur, og truleg ingen snarveg. Heldigvis fann eg eindel blåbær langs stien som gjorde at eg berga livet. Eg var glad då eg såg campen og dei andre og klokka var omlag som vi hadde avtalt.

Returen - og den merka stien såg lovande ut. Det vart bærtur. Bokstaveleg talt på alle vis.

Basen vår. Ser du godt etter finn du tre kajakkar og to flotte damer på bildet!

Verdas beste turvenner hadde då frukost nr to klar, med kaffi, bacon og speilegg og hjalp meg med pakkinga attpå. Meir service enn fortjent! Takk!

tirsdag 3. november 2020

Øyhopping fra Rødøy til Hestmona (dag 4)

7.august. Sommardagen låg framom oss - og vi var klare! Kajakkane inneheldt alt vi kunne trenge - og litt til - og vi hadde ingen avtalar. Hestmona freista i det fjerne. Kanskje kom vi oss dit, eller kanskje ikkje. Vi hadde mykje ugjort snirkling.

Utsikt frå teltet. Grei utsikt frå "eiga" strand.

Store glis frå første tak! Rødøyløva kneisa flott denne dagen og!

Farvel for denne gong - Rødøy! Hit kjem vi gjerne tilbake!

Det var så havblikk at eg trudde ikkje det kunne bli blankare!!

...men det vart det!!

Ein runde på butikken og så rett vest i skjergarden. Holmar og sund, sand og laguner. Turkis hav. Steikande sol. Denne dagen vart slik eg hadde drøymt om at padling på Helgeland kunne vere!

Endelause rekker av turkise sund!

Sommarferie!!! :)

Kort veg til evig is på fastlandet. Svartisen var kvit, og dukka fram rett som det var.

Lunsjbukta

Det skya over. Mentalt var det ein bitteliten nedtur.

Ikkje ille sjølv med bittelitt skydekke!

Gjerdøyvær såg idyllisk ut på kartet, men var litt spøkelsesaktig i verkelegheita

Innerstangholmen var verkeleg stang inn! Nydeleg stad for beinstrekk!

Campinglivet altså!! Eg er bra heldig som kan dra på tur med fine folk!

Vi snirkla og kryssa. Slo av ein prat med ein kveitefiskar. Spennande sandbotn under oss. Fugl som pjaska på med sitt. Sjøen stilna, lyset leika, alt spegla seg.

Skarveberget med fjella på øya Aldra bak.

Ser vi kveita her mon tru?

Det var herleg å vere i feriebobla og berre skli avgarde. Vi kryssa Kvarøyfjorden som låg der utan ei rukke på overflata. Som så ofte før så gjekk klokka i frå oss. Det vart kaldare, og vi kom inn i skuggen frå Hestmannen. Silhuetten av øya Sanna i Træna kommune briska seg mot solgliren i vest.

Sanna

Fergekaia på Hestmona og Hestmannen

Litt slitne og litt kalde trengte vi ein leirplass - og det fort! Dessverre var vi ikkje heilt i posisjon, og ingen av oss hugsa heilt kva vi hadde googla på kvar øy og ikkje på førehand. Den eine bukta etter den andre vart forkasta. For nær hus, for mykje trekk, for bratt. Vi kom til det punktet der vi var einige om at den neste vart den siste - uansett!!

Det såg ikkje optimalt ut, med høgt gras og vindtrekken rett ut bukta. Det første som møtte oss på stranda var i tillegg ein diger daud oter. Vi beit tenna i hop og starta lemping av utstyr og alt som høyrer med. Etterkvart fekk vi sjekka ut området. På nokre lyngrabbar like ved var det faktisk perfekt å slå leir. Humøret var på stigande og Lene hadde middagsmenyen klar - klippfisk a la Haugen!

Foto: Lene

Det vart ein ganske bra plass til slutt..

Solnedgang og middag.

Dagen hadde vore topp, og det var ei perfekt avslutning med verdas beste klippfiskrett. Solnedgangen denne kvelden var den finaste på heile turen! GPS'en viste over 30 kilometer padling, og det var ny personleg rekord på dagsetappe for opptil fleire. Nøgde og mette vart vi sittande på berga til nattemørkret tok oss.

31 kilometer. GPS-spor frå Lene H.