tirsdag 25. august 2020

Augustnatt i naturen

17.-18. august 

August var feriemånaden for oss begge, og avviklinga var passeleg usynkron. Natt i naturen er prioritert, så vi fann likevel eit felles hol i kalenderen. Ein varm og disig augustkveld satsa vi på bynær camping ved Sukkertoppen. Vi hadde sett oss ut denne plassen på ein hustrig vintertur for nokre år sidan. Det var kortare, enklare og tørrare enn eg hugsa, men meir gjengrodd (med lauv på trea).  

Ålesund

Trekroneutsikt frå køya. Fasinerande. Kvar gong. Lurt å teste om køya heng beint nok medan det er lyst. 

Camp

Det var tidleg på kveld, og vi tok turen til toppen for å få med oss solnedgangen. Ikkje det store lysshowet denne kvelden, men fin tur. Herleg å vere ute i T-skjorte til langt på kveld.
 
Kva kan det verte ut av denne solnedgangen? 

Synnøve på toppen!

Ålesund - by night. Brukbar utsikt å slumre inn til...

Vi vart sittande med snop og prat litt utover. Det har vore eit rart år. På desse "natt i naturen" - turane våre har vi hatt ulike forhold og oppsett kvar gong. Mørkret senka seg. Sommaren er på hell, det er tydeleg! 
Det vart ei varm natt. Inga frysing denne gongen! Bylydane susa i bakgrunnen. Eg vakna fornøgd og utkvilt, og vi rakk kaffi og havregraut før vi for på jobben. Kvalitetstid i kvardagen. 

Soloppgang frå køya

mandag 24. august 2020

Julinatt i naturen

17.-18. juli 

Hengekøyenatt på Bjørnøya var målet. Eg var sikker på at det var mykje tre der, etter padletur i vår. Då vi kom bilvegen på andre sida av øya såg det annleis ut. Vi fann ein sti og var snart på toppen av øya! Flott utsikt. Tvilen om hengekøyeterrenget vart sådd. 

Frå toppen av Bjørnøya

Vi tok sikte på bukta, og at det ville ordne seg. 

Fin kveld på trass av den iskalde vinden. Vi  fann ein gammal bålplass i le av ein stor stein. (Foto: Synnøve)

Vert det solnedgang? (Foto: Synnøve)

Solnedgangen vart kort og intens - flott ildkule i havet. 

Deretter måtte vi varme oss på bålet før vi tok kvelden. 



Soloppgang i buskfuruland

Det var mange andre små kryp som og stod opp med sola, og eg måtte på med myggnettingen. Buskfuru er heller ikkje av dei mest kraftige kompakte treslaga, så kvar gong eg snudde meg svaia det voldsomt. 

Myggnetting - og ny sjanse til å sove seg frampå. 

Amok-køya går ganske i eitt med terrenget (Foto: Synnøve)

Morgunstund er gull! Ingen vind, varme i sola, nytrekt kaffi. Livet er godt. (Foto: Synnøve)

Vi runda av med eit bad. Ei av læresetningane i Synnøve Lundes uteskule er nemlig: "Man angrer aldri på et bad!" Ein stor rådyrbukk stod i lia og såg på og tok livet med ro. Han kjende seg tydeleg ikkje trua av badande damer.Det er jo heilt sant at ein ikkje angrar på eit bad, sjølv om dette var av sorten som er best når det er unnagjort.    

Turen  vart runda av med å tasse gjennom kulturlandskapet på skogsbilveg og god sti, som vi burde ha funne dagen før. Øya var synfart frå landsida og sjøsida, kryssa to gonger på tvers og vi hadde vore til topps. Fram til 1965 var ho del av Borgund kommune. Spor etter tysk kystartilleri frå 2. verdskrig står att på nordsida av øya. 
 

Fint kulturlandskap

fredag 26. juni 2020

Pinsepadling dag 3 - Sognesjøen - Kolgrov

31.05
Sjølvvakne utan klokke. Varmt i teltet. Sol. Bikke seg ut og sprade rundt i bikini. Feriekjensla fyller heile kroppen. Vest i Gulen var det ein nydeleg dag. Vi hadde funne ein bra leirplass i skyminga kvelden før. Smale sund og lyngrabbar hulter i bulter. Kaffivatnet på kok. Vi har det ikkje travelt. Det er ingen avtalar. Ikkje noko som skal rekkast.

Morgonbad i camp perfekt. I dei smale sunda var det fin temperatur i vatnet. 

Kongar på haugen! Lyng gjev ofte høg komfort, sjølv om det ser litt humpete ut. 

Eg kunne jo ikkje vere dårlegare..

Cowboyfrukost for svoltne jenter.

Sognefjorden venta framom oss, så vi gjorde oss padleklare i tørrdraktene. 

Ny dag - nye opplevingar

Snirkling mellom holmar og skjer. Grunne sund, turkis hav. 

Det er mykje stein. Flotte formasjonar. Første ørna på turen letta rett framom oss. 

Øyriket vest i Gulen er flott, men overraskande lite i utstrekning. Framom oss opna Sognefjorden seg.  

Sogneoksen

Vi kryssa rett over frå Sogneoksen til Kverknappen, omtrent 5 kilometer. 

Øyriket i Gulen forsvinn bak oss. Knapt ei rukke på sjøen. Silkeføre. 
Herleg padling. Lett å halde god driv. Kjempeenkelt på slike dagar. 

Kverknappen. Gode gamle Solund!! Her snakkar vi STEIN!

Etter opne kryssingar er det deileg å komme inn i mellom skjer og holmar og snirkle litt att. 
Det blir litt antiklimaks etter ei slik kryssing. Vi hadde jo førebudd oss på Sognefjorden ei stund. 
Oppsummert var det mange behov: Meir vatn, beinstrekk og lunsj. Vi var heller ikkje heilt sikre på kvar vi skulle legge ruta. Nina begynte å kjenne det i skuldra og vi hadde ikkje ubegrensa med fridagar framom oss. Samstundes visste vi begge veldig godt at Utvær låg i vest og venta på oss. Skal, skal ikkje... 

Vi bestemte oss for å ta ei strategisamling med høveleg servering i Kolgrov, og sette kursen mot vest.    
Innpadlinga til Kolgrov

Kolgrov
Fin lita bygd, med hyggelege folk og rikeleg reint og godt ferskvatn. Hit vil eg tilbake!

Maten smakar ekstra godt med slik utsikt! 

Fulle vassdunkar og oppdatert vermelding. Klår melding frå dei lokale: Skal de til Utvær så er dette dagen! Så då var det berre å køyre på!!! 

Ut frå Kolgrov - mot vest!!! 

Solund i eit nøtteskal. Menneska klorar seg fast. Kultur i naturen. Tøffe forhold og sterkt samhald.

Strekket Gulen - Kolgrov - ca 15 km

Link til Holmengrå fyr - kjem
Link til Utvær fyr - kjem 

torsdag 25. juni 2020

Pinsepadling dag 2 - Draumen om Holmengrå

30.05
Heilt sidan eg segla forbi med båt, og fekk vite at holmen og fyret heitte Holmengrå, har eg hatt lyst ut dit! Det er ein barnesang som demrar for meg, om ein mann på ei øde øy. Holmengrå er akkurat ein slik holme som eg såg føre meg at den mannen satt på ute i havgapet.

Mamma klarte å finne ut kva barnesang det var:  


Det bor en gammel baker
på en bitte liten øy.
Han er så lei av kaker
og krem og syltetøy.
Men han må sitte likevel
og spise sine kaker selv.
For han bor helt alene
på en bitteliten øy. 

(Inger Hagerup)

Nina og eg kikka ut på Holmengrå frå Rongevær i 2012 - men då var det ikkje dagen for å padle ut. Eg hugsar at vi snakka om vi nokon gong ville klare å komme oss ut der. Etter første glimt av Holmengrå no, lurte vi på det same... Holme er ein underdrivelse. Ei klippe i havet er meir rett. Vi klarar jo alltids å padle ut, men kjem vi oss i land? Tvilen gnog oss dess nærare vi kom.

Holmengrå! 

Ei blankskurt klippe i havet

Surrealistisk og fantastisk med flott arkitektur her ute! 
Vi bygde landet på andre prinsipp enn marknadsøkonomi og samfunnsøkonomiske analyser ein gong..

Det var nesten ikkje dønning eller vind denne dagen. Likevel var det drag rundt øya. Kvar kjem vi oss i land? Vi padla rundt. Nokre trapper og installasjonar for større båtar var det, men med lågvatn var det utanfor rekkevidde for oss. Lysta på å gå i land var omlag like stor som frykta for å feilberekne med fullasta kajakkar og slå hol i skroga. Sjølv om vi alltids klarar å svømme i land, må vi og klare å ta opp kajakkane.  


Hovudlandinga til Kystverket låg i skuggen. 4 meter med loddrett betong. Velkomstkomiteen var på plass.

Vi heldt nesten på å gje oss. Det låg an til mange kilometer padling uansett kvar vi skulle. Det var ein kalkulert risiko vi hadde tatt. Eg var overmoden for beinstrekk, og tok ein halv runde til. Eg låg lenge på den minst vanskelege plassen. I periodar var det mindre drag i sjøen. Og eg trudde at eg kunne få med meg kajakken opp... og jaggu!!! Det gjekk utan svømming, med båten like heil!! 

Ser enkelt ut på bilde. Litt meir spennande i verkelegheita. 

I sola på svaberga var det berre å flekke av seg padlekleda og sprade rundt i bikini. Det viktigaste først - MAT! 

Scampigryta er ein klassikar på padletur - og smakar alltid fortreffeleg! 

Det første som slo oss då vi gjekk i land var at holmen slett ikkje var grå!! 


Berga var kledd i rosa, gult og kvitt. Det bugna av blomar! Rosenrot, strandnellik, jonsokblom, syrer og sildrer.





Vi gjekk langs gangvegane til fyret og tok inn sommarstemning og idyll. Skarven på austsida fekk vere i fred for oss. 

Fyr nummer to på pinsepadlinga!!

Vi er så heldige som får oppleve slike stader!! 

Norsk fyrhistorisk forening skriv at "Holmengrå sannsynligvis er den mest øde beliggenheten av et fyr mellom Stadt og Svenskegrensen". Fyret vart etablert som innseilingsfyr i 1892. Tårnet som står i dag vart bygd i 1955, og fyret var bemanna fram til 1986. Lyset frå fyret rekk 13,3 nautisk mil.