torsdag 7. oktober 2021

Stølshopping i Skodje

 06.10 Skiløypene i området kjenner vi godt, men på beina er det nytt terreng. Frå Liasætra gjekk vi skogsvegen og skiløypa til Steinsetsætra.

Steinsetsætra


På Steinsetsætra går vegen gjennom klynga med gamle stølshus. Det langt nyare hyttefeltet ligg diskre i skogen rundt, med større og flottare bygg. Det var ikkje lett for oss å forstå kva sætra opphavleg vart brukt til. 

I årsskriftet til Skodje sogelag (1998) står det at dei fleste av setrene i området var nemnd i matrikkelen frå 1723, og at mange av dei har vore i drift i alle fall frå 1600-talet. Driftsforma var mjølkesetring. Det vil seie at seterjentene gjekk opp om ettermiddagen, mjølka og sette kyrne på bås om natta. Om morgonen var det om å gjere å få gjort unna mjølkinga og få dyra ut att på beite, før fulle mjølkespann skulle berast ned til bygda. Stølane var som regel i bruk frå jonsok og ut august. På Steinsetstølen var det kyr og mjølking fram til og med 1985 før siste brukaren gav seg. 

Ut i frå kart og terreng fann vi ut at det var greiast å gå vegen vidare til Skodjestølen. Skogen bar preg av å ha vore kulturmark, og vi prøvde å sjå for oss korleis landskapet ville vore med åpne slåttemarker utan granfelt og kratt. 

Vel heime att fann eg ut at vegen vart bygd i åra 1935 - 1938 på dugnad. Alle gardbrukarane som sokna til Steinsetsætra og Skodjestølen måtte stille med 800 timar pliktarbeid, same kor stort bruket var!  

Granalleen helsar velkommen til Skodjestølen. 

Skodjestølen 

Her var det ein tydelegare stølsvoll, og imponerande mange bygg. Buer for folk og bygg for dyr og høy.
Skodjestølen høyrer til gardane på Indre Skodje. Gamlestølen låg vistnok lenger vest, men stølen vart flytta hit ca 1890
 (Skodje sogelag).




Vi syns det var rart at det ikkje var noko vatn eller bekk i nærleiken av stølen.

 I sogeheftet har ei av budeiene delt  minne frå ungdommen, då dei ein tørkesommar måtte gå ned til Fyllingsvatnet med vassbøtter og beretrau! - Det var tyngre å bere vatn opp enn å bere mjølka ned, fortalde ho. - Men vi var unge , hadde det moro og "takla alt" (Solveig Waagene, Skodje sogelag årsskrift 1998) 

Vidare til Apalviksætra gjekk vi på tydeleg og god sti gjennom haustfarga skog. Det tok ikkje lang tid før vi snubla oss ut på ein stor og åpen setervoll, med mange små sel i halvsirkel rundt.   



Idyll på setervollen. Eg såg lett for meg lyse sommarkveldar med ungdommar og spelemann og rømmegrauten på kok her. 

På nedsida av vollen var det eit bygg som såg veldig gammalt ut, og ein dam som verka menneskeskapt. Dette har eg til no ikkje klart å finne ut noko meir om - legg gjerne att kommentar om du veit meir! Kva har dei eigentleg dreve på med her? Var det drikkevasskjelde? Isdam? Andedam? 



Heimvegen la vi over Haugfjellet. Nydelege fargar, delvis gammalskog og myr. Vi var strålande nøgd med ruta og opplevinga! 


9 kilometer - 3 stølar  - flott runde! 

onsdag 18. august 2021

Delfinpadling - rett utanfor dørstokken!

 13.08  ...rett nok utanfor Mildrid sin dørstokk. Ho hadde observert ein delfin i området nokre dagar. Det freista å prøve å padle med han. Vi hadde fri og det var framleis varme i augustsola. Tovågen var som alltid reine idyllen, og det var kjekt å treffast. Pandemi og ymse utfordringar har lagt ein dempar på sosial omgang siste åra. Sterke i trua padla vi rundt heile fjordbassenget. Nerdeprat om kajakk og test av nye årer. Ingenting å sjå. Jaja. Fin dag i sola uansett. Vi snudde på heimveg, men DÅ såg vi ei svart finne i det fjerne! Delfinen hadde stått opp og var på fisketur! Lynkjapt for han rundt oss. Hit og dit. Hit og dit. Det var nesten umogleg å forstå kvar han kom til å dukke opp neste gong. 90 graders svingar, 360 graders vendingar, sideveis svøm og høge hopp! Her var det ikkje noko å seie på reportoaret eller framvisninga. Han var ikkje spesielt oppteken av oss, men vi fekk sjå han nær kajakkane nokre gonger. Stor oppleving!









søndag 20. desember 2020

Desembernatt i naturen

10.desember Flott ver - og vi heiv oss avgarde. Desember er full av så mykje, så vi pressa inn køyenatta mellom heimekontor, adventskalenderar, julepynting og oppfølging av sjuke folk. Sjølv om vi måtte tidleg opp for å rekke jobb neste dag. Vår aller første hengekøyenatt var i Borgundgavlen, så det passa godt å avslutte prosjektet der. No var vi betre kjent der ute og hadde ein perfekt lokalitet i tankane. Det var stup mørkt då vi la avgarde, men mildt og vindstille.  

Vi har vi blitt gode på å henge opp køyene! Synnøve ordna med festen - 12 av 12 turar var gjennomført!

Bål på tilrettelagt bålplass. Lysa frå Sula og byen i horisonten. Stjerner som gløtta fram mellom skyene.
"Villmark" tett på byen er gull verd!! 

Godt å vere ute. Fin prat. Vi kunne NESTEN ha bada. Puste med magen. 

Det vart ei superkomfortabel natt. Passe varmt. Perfekt høgde og vinkel på køya. No kan vi det!! 

Morgonlys til morgonkaffien.

Månen stod opp seint, men godt. 

Vi rusla oss ut av skogen forbi ei lyssett Borgund kyrkje i blåtimen før sola stod opp. 
Adventsstemninga seig på. 


Stor takk til Synnøve for flotte opplevingar og netter i naturen! 

fredag 27. november 2020

Novembernatt i naturen

 27.11 Best under press! Tidlegare i månaden hadde det vore både sommartemperaturar på 15 grader og full storm. November nærma seg slutten, og vi kjente presset på utenatta. Etter ei kreativ idemyldring landa vi på Taftasundet denne gongen! Klårver og måneskin i ein mørk del av Ellingsøyfjorden var planen. I tillegg satsa vi på så kort gangavstand frå bilen at "kjøpeved" var eit alternativ. I eit tilrettelagt friluftsområde med badeplass, regna vi med at andre hadde fyrt opp rekveden.

Måneskinn

Riggen er klar! 

Kveldskosen sikra! 

Lys frå Ellingsøya og byen, men mest mørkt 

Heilt vindstille. Vi vert nesten satt ut når det er så stilt. Bålrøyken siva loddrett oppover. Det var ikkje kaldt og fjorden låg blank. 



Det vart ei god natt i køya! Denne kvelden hang eg beint, og heldt varmen. Då er utenatta best! 

Høgt heng vi, men sure er vi ikkje! 

Vi var oppe før sola, tente frukostbål og kokte kaffi. Soloppgangen er jammen sein på denne tida av året! 

Fargespel når sola renn

På heimveg. Flott lys. 

11/12 i boks. 

torsdag 19. november 2020

Kvalpadling til Reinfjord - 2020

 13.11 Fredag den 13.! Den einaste dagen med lite vind på meldingane, og vi satsa på flaksen og la opp til ein lang dag på sjøen, med rekognosering både på Spildra og i Reinfjorden. Gråare morgon, og mørkare då vi la ut, men heilt vindstille. 

Grålysning og eit hav av moglegheiter framom oss! (Foto: Kristin)

Første stopp Spilderodden. Sjølv om det var blikkstille, var det drag i sjøen, og vi måtte konsentrere oss under ilandstigninga. 

Beste landinga på Spilderodden. Foto: Bjørn Tore

Som vanleg var urørt kystlinje prega av storsamfunnet, bruk og kast og plast. 
Foto: Bjørn Tore

Rå natur. 

Spilderodden! Klar for neste etappe. Foto: Kristin


Spekkisar lang bak der. Gopro frå Kristin. 

På kryssinga over til Reinfjord hadde vi god bør, og såg eindel spekkhoggerar langt unna. Den gruppa vi hadde nærast oss vart jaga hardt av ein turistrib. Heilt unødvendig. 

Rødøya. 
Det var her borte alt skjedde i dag. Spekkhoggarar og knølblåst. Men øya var utanfor vår radius, sjølv om det såg så nær ut..

Vi peila oss mot Reinfjorden. I mangel på kval, kunne vi jo dra på oppdagingsferd. Åra før frå Skjervøy har Reinfjorden vore utanfor vår rekkevidde. Vi har sett at det på det jamne har vore mykje kval og fiskeriaktivitet her. 

Dramatiske fjell og speglblank fjord. Innerst i fjorden ligg det ein gapahuk og det er fin plass å raste. Det visste ikkje vi før etterpå, så vi sette kursen mot bygda. 

Reinfjord sentrum. 

Vi fekk låne grillhytte og helse på både fastbuande og gjestar. Medan vi tok lunsj seig eit par knølkvalar innover fjorden. Vi fekk ikkje så mykje ut av det. Eit par av dei lokale som var ute med båt fekk ei stor kvaloppleving og vinkande dyr rett ved båten. Dei fortalde også overbevisande om då storkvalen jaga silda på tørt land her for eit par år sidan. 
Trivelege folk og ein nydeleg plass. Her fann eg roen. Eg kunne godt tenke meg ein vinter i Reinfjorden, lære meg med motorsag, sage ved, lese bøker og nyte det som måtte komme av ver og lys gjennom dagane. Nett no seks fastbuande, og mange utflytta patriotar som heiar på bygda. 

Bygda Reinfjord. 
Ei klynge av hus, ja eit heilt samfunn i perfekt le for både nordvest og søraust. 

Siste solglimtet leikar seg med fjelltoppane. 

Vi hadde lang veg heim og måtte etterkvart dra. Det var framleis stilt på sjøen og solnedgangen var godt i gang før vi kom oss avgarde. 


Sildefiske pågår




Foto: Kristin

Herleg mørkepadling heimover. Obligatorisk beinstrekk i Bjørnvika, der vi fekk hjertebank av våre eigne skuggar. Då vi kryssa Jøkelfjorden var det ein slags morild i vatnet. Artig for ungan!  Bjørn Tore organiserte GPS quiz på avstandsberekning i mørket på kryssinga. Enten var vi god, eller så hadde vi flaks! Etappa for dagen vart 32 kilometer. Ei hederleg distanse i november når ein er nesten på Lopphavet! 

Sjekk den kvalfasongen på ruta då! :) Endomondo frå Kristin

Vi var usikre på dei neste dagane, med mykje meir vind på vermeldinga og lite kval i fjordane. Denne dagen hadde likevel vore ubeskriveleg flott, og gjekk rett inn i minneboka. 

Utan mat og drikke..... Bakehuset i Nord-Norge har skjønt kva vi er ute etter i november, og Kristin mekka verdas beste kvalgryte til oss!! Eg er heldig!!