søndag 13. august 2017

Trippel tusenmeterstopp i Vestnes

14.07. Tjuvstart på ferien med topptur i heimfylket før vidare ferd nordover. Første ferieaktivitet altså etter 85 km. Denne fjellrekka har Synnøve og eg sikla på ei stund, synleg som ho er i frå vegen. Eg har vore litt tungbedt til Vestnes/Tresfjorden på tur, merkeleg nok.

Start på Daugstadsetra (450 moh)

Idyllisk kulturlandskap - heilt til ein startar å gå. Målet vårt var ryggen til venstre. 
Ingen tydeleg sti, vått, klegg og tungtrakka myr med tendensar til kratt. Synnøve karakteriserte forseringa av bjørkeskogen som "å komme seg ut av ei krabbeteine".   

Ryggen rett opp. Effektivt vegval. 
Kan ikkje klage på at det var vått oppover her i alle fall, ut over det som rann frå panna. 

Skade!! 
Standarden for ferieleggane 2017 vart altså sett før lunsj på dag 1.  

På Blåtinden 1166 moh og ryggen vidare. 

Sol og skodde i lett blanding. Vi var litt usikre på å gå vidare, då det brått letta. 

Teambilde! Første topp: Blåtinden 1166.   

Fra Midttinden (1220 moh) tilbake mot Blåtinden. Vestnes til venstre, Molde over fjorden bakerst.  

Trolsk over mot, ja nettopp, Trolltinden.  

På Trolltind (1241 moh) Svartevasstind neste på rekka. I overkant heftig rygg over dit. 

Nydeleg på fjellet sjølv om det er overskya. Issoleie. 

På heimveg. Store landskap og fin fjordutsikt.

Det er faktisk ekstra kjekt å gå turar som ikkje er merkt, der stiane ikkje er opptrakka og vi må tenke litt sjølv. Flott område og flott utgangspunkt. Vi såg potensiale også for fjellskiturar her. 

Fjellrekka med dei tre toppane. Vi var godt nøgde med turen!

Kart
Knappe 1000 høgdemeter. Ca 7 km t/r.

Ferien 2017 starta med stil! Takk for turen. 
Note to self: Ikkje ver så tungbedt til Vestnesfjella!  

tirsdag 18. juli 2017

Skrova med Sygni og Marian

5.3.17 TILBAKEBLIKK Sygni var på besøk og då vi sette kurs mot Skrova på søndagen, ila Marian nedover frå Vesterålen. Alt låg tilrette for ein strålande dag, og sidan vi hadde vore ute ein vinterdag før var det meir enn rikeleg med klede i sekken.

Skrova - oljetank og Åsjordbruket i "sentrum". Lille-Molla bak.

Litt snø, men ikkje meir enn at vi lett fann stien oppover lyngen mot fjellet. Eg tenkte det var lurt å ta ein alternativ veg opp. Vegvalet viste seg å gje raskt fin utsikt, men også litt bekymring for fotfestet eit par stader. 

Skrova sentrum med fjella i Kabelvåg bak

Skrova fyr - vi er snart oppe det brattaste stykket.

Fin gjeng, litt ullikt blodsukker tidleg ein søndags morgon

Finaste utsikta - mot nordaust

Høgskrova - ein av mine Lofotfavorittar! 
Sola gjorde godt, men det var og iskald vins, så vi vart ikkje så lenge på toppen

Skrova sentrum - Henningsvær og Vågakallen bak til venstre

Teambilde for dagen! Foto: Sygni

Returen med sola og heile Vestfjorden midt i mot!

Det var fleire enn oss som var våryre, og under lunsjen kom det 6-7 ørner forbi og leika seg med termikken. 

Fiskarkona og Høgskrova bak der. 

Vi rakk akkurat ei ferje og dagen var framleis ung og lys. Kva gjer vi no? Svaret vart Henningsvær - og DET angrar ein jo aldri på. I tillegg til kanelbolle og kaffi så er det flott å gå rundt i været på vinteren - og suge til seg stemning, sol og kystkultur. 

Henningsvær hamn, Lofotfiske

Fisk hadde dei fått!


Tidleg solnedgang og magisk gyldent lys. 

Sygni og eg tok med oss ein siste turistattraksjonen på veg heim - skulpturlandskap Nordland i Vågan. Til liks med Skrova og Henningsvær vert eg aldri lei denne.

Kjekt med besøk og turisthelg i Lofoten i mars! 

Linkar til: 

mandag 17. juli 2017

Fjellskitur i Svolværfjella

4.3.17 TILBAKEBLIKK. Sol, snø og Sygni på Lofotbesøk! Seinvinteren er ei fin tid i Lofoten. Vi hadde mykje planar for helga, som i hovudsak gjekk ut på å lade batteria og nyte livet. Dessutan var vi opptekne av å støtte det lokale næringslivet. Den første turen var fjellskitur i Svolværmarka, og for at det ikkje skulle verte for hard start på helga tok vi skitrekket opp Kongstind alpinsenter, for å gå ein fin runde innover og rundt til Nøkksætra (DNT-hytte).

Svolvær med godstemning og Lofotfiske under oppsegling

Frå toppen av trekket. Greit å komme hit opp utan å løfte ein finger..
(dessutan rein støtte til lokalt næringsliv..)

Foto - Sygni

 Nøkkstua, som er ei anna lita bu i området. Baksida av Kongstindan og Løva.

Pinnkaldt og blå swix. Frostrøyk. Isdekte vatn og trått i løypa. Nydeleg dag, og vi er i posisjon!

Sygni testar gopro

YEAH! Endeleg i sola! 

Det vart ein lang lunsj i sola ved ein stein. Nokre få gjekk forbi på ski, elles var det stilt og fredeleg i dalen. 

Foto: Sygni

Nøkksætra

På sætra var hyttevakta på plass, med nykokt kaffi. Stig høyrde oss fnise og flire på fleire kilometers hald, og kjende att romsdalsmålet lang lei. Vi hadde tid til å sitte i solveggen og slå av ein prat. Flott hytte og veldig fin plassering.   

Grei utsikt frå solveggen

Nøgd turist

Vi for ned mot Sætra og kom oss heilskinna ned bakkane. Kanskje ikkje heilt stilreint, men meir enn bra nok! Så var det det berre å stake seg ut langs Svolværvatna tilbake til bilen. Herleg runde og  nydeleg dag. Raude i kjakane og nylada tok vi helg i sofaen resten av kvelden.  

tirsdag 11. juli 2017

Alperangling med Trude (Molladalsskaret)

10.07.17 Sommaren so langt har vore betre egna til fjelltur enn soling, og det har blitt mange turar til Ørsta på meg. Endeleg fekk Trude og eg rotta oss saman på tur att, og eg må nesten advare med ein gong. Dette innlegget vert i sjangeren ekstatisk nasjonalromantikk, ja kanskje heilt på grensa til "Sunnmørsporno".

På Ytre-Standal svingte vi opp dalen og køyrde vegen til endes (hugs bompengar). Allereie her var naturen vill og vakker. Dei yndige revebjellene langs vegkanten klarte ikkje skjule spora etter flaumstor elv; blankskurte rullestein og lausmassar låg hulter i bulter langs heile vegen. Store tunge fjellmassiv kransa om dalen, og steile sva og pinaklar konkurrerte om merksemda.  

Turen starta i indrefileten av det vestlandske fjordlandskapet. Kjerreveg først og deretter god sti. 

Ved Høgevatnet, Grønetinden (1014 moh) midt på, Svinetind (1132 moh) til venstre.  

Tydelege og "nylege" spor etter bre- og elveerosjon. Her var det eit heilt anna og meir "umodent" landskap enn i dei andre dalane i Ørsta eg har vore i. 
Høgaste toppen litt til venstre er Nordre Sætretind, til høgre ligg Kolåstind. Overgangsruta til Standalhytta går i dalen ut mot høgre her og svingar til venstre framom og oppunder Kolåstindmassivet og over til neste dal bakom der.. 
  
Det var greit å gå også gjennom ura mot toppen. Ekstatiske kvinnehyl gjalla då toppane i Molladalen stakk opp over himmelsjå. Synet gav litt ekstra futt i beina for å komme seg fort heilt opp på kanten. 

GLIIIIIIS!!! 
Sjølv om vi visste at toppane låg der, og for så vidt har sett dei før, så var det fest i leiren over den fantastiske utsikta! Vi vart høge på livet, sommaren og Sunnmøre - og det heldt seg lenge! 

Grønetinden til høgre. 
Dit skulle vi sjølvsagt, men vi måtte berre ete først.

Trude på toppen av Grønetinden - meir på toppen kjem ein ikkje her. 

På nettet vert Grønetinden skildra som ein litt stusseleg og lite spektakulær topp. Det er for så vidt greit, men UTSIKTA herifrå er den beste eg har sett på Sunnmøre nokon gong, trur eg. 

Storevatnet og Molladalstindane. Dei største frå venstre; Jønshornet, Randers topp og Mohns topp.
 
Nordre Sætretind (t.v) Kolåstind (t.h)


Panorama mot Storkopptindane og Romedalstinden

Det var framleis tidleg på kvelden, så vi bestemte oss for å gå vidare utover mot Svinetinden, så langt vi kom. Det såg heftig ut, med spennande pinaklar langsetter ryggen. 

Kor langt bort kjem vi oss?

Nokre få planter stod framleis i blom - her Rødsildre. 

Panorama frå ryggen. Molladalen til venstre og Ytre-Standal til høgre

Kult landskap

Det som såg umogleg ut var greit å runde då vi kom nærare. Vi jobba oss bortover ryggen pinakkel for pinakkel. 

Spennande og variert berggrunn.  Her kom vi til kort med kunnskapen. 
Vi ønska oss ein geolog-turvenn. Gjerne ein eller ei med stor interesse for formidling,  og kunnskap om kvartærgeologi, bergartar, landformer, mineral og glasiologi. 

Trude midt i pinakkelrekka


På namnlaustopp (1060 moh) og tilbake mot ryggen vi hadde gått.

Den som heiter Svinetind (1125 moh) på kartet er den toppen her - og dit gjekk vi av naturlege årsakar ikkje.  

Godt nøgde med dagen starta vi på heimvegen. Berget stråla tilbake solvarmen mot oss, vinden stilna og fjella kasta etterkvart lange skuggar ned i dalen. Det var enkelt og effektivt å gå same veg tilbake og følgje stien nedover. 


Namnlaustoppen som vi kom oss ut til heilt til venstre. Kul rekke. 

Stølen på Ytre-Standal er fotogen og eit ikon på Sunnmøre, Berre turen hit opp er verd å stoppe for.

Fantastisk dag, rå natur. Ny favoritt, hit skal eg oftare. I det vi sette oss i bilen skya det til kring toppane.  Vi rakk akkurat ei ferje og det var i grunn berre ei utfordring: å lande etter ei stor oppleving.

Totalt 11 km t/r og 850 høgdemeter (ref. Endomono)