Hellesylt - Geiranger

Onsdag vakna eg til grått og regn. Frå dyna ringte eg Trude.  -Tinderangling utgår? Brainstorming på kva anna vi kunne finne på. Fjellsko vart bytta ut med tørrdrakt. Herøy kajakk klubb var på veg til Hellesylt, og det var snart vi også. Eg er generelt ikkje så gira på fjordpadling, men er alltid klar for tur med desse folka. Knakande kjekke altså!

Nuka'en og eg er klar til å erobre verdsarvfjorden

Geirangerfjorden - fantastisk klisje eller oppskrytt fjordarm?

Sjølv eg må innrømme at det var veldig fint innover fjorden. Det er ein heilt fantastisk og spesiell natur her. Som padlar er det tre ting som held deg i aktivitet innover fjorden. Sjå/ta bilde av: Store passasjerskip, fråflytta gardsbruk og fossefall. Lat oss starte med gardsbruka:

Tore i fint driv forbi Matvika

Tor Inge på veg til Syltavika og lunsjing

Sidan vi hadde med oss fleire lokalkjente så fekk vi litt info om dei ulike gardane. For alle andre vil eit søk på "Storfjordens venner" vere ein fordel.

Store passasjerskip:

Trude og hurtigruta. Trur det var best stemning ombord i kajakken.

Dobbelskip vs dobbelkajakk. Liv Ingunn og Astrid padla i takt heile dagen, og var eit velsmurt maskineri.

Dei omlag 50 andre bilda eg har av ulike skipspasseringar kan synast fram til spesielt interesserte. Merkeleg kor mykje meir interessant det var å ta bilde av dei PÅ fjorden enn å sjå etterpå? 

Over til: Fossefall

"De syv søstre"

Mange slags turistar var ute etter å sjå på dei fine fossane langs fjorden.

"De syv søstre", Trude og Tore.

 Sjølv med godvilje kom eg ikkje til meir enn 6 søstre i dag, men det finst våtare dagar, så tvilen får komme fossefallet til gode.

"Friaren"

Rett ovanfor søstrene står den forsmådde friaren som slo seg på flaska. Flaska kan du tydeleg sjå i fossen. Du trur kanskje at dette er ein liten fillebekk?

Små padlarar i stort landskap

Mildrid og Trygve i dobbelkajakk. Snart berre sjarmøretappa inn til Geiranger. Som eg vil PADLE SJØLV!!! (jf. Trygve)

Frå fossefall til forfall:

Jon Oli ved tagginga.

Då vi nærma oss Geiranger var det som om vi mista litt av roen. -Når går ferja, padla på.. Fjellveggane var tagga ned, det lukta dieselrøyk og småbåtane med påhengs laga leven. Kvelar turistane den naturen dei eigentleg er her for å sjå?

Geiranger sentrum.

Kven er det som er ute av proposjonar? Turistane eller turistmjølkarane?

Bakerst innerst ligg den originale naustrekka. Heldigvis.

Vårt bidrag til galskapen: Tørrdrakt-kajakk-kortesje i sentrum.

Takk for følgjet og ein flott tur!

Fjord1 gjorde returtransporten av folk og kajakkar til ei enkel sak.

Her gjekk turen og vi padla ca 22 km

(klikk på kartet for større utgåve)

Straumshornet (976 moh)

Denne veka har Trude og eg gledd oss til lenge - og planen er TUR! Veret var ikkje egna for dei aller høgaste toppane, så vi sette kursen for eit lenge ønska turmål i Sykkylven: Straumshornet.

Her er ruta som vi gjekk. Siste del mot toppen akkurat bak kanten.

Etter ca ein halv time gjennom skogen kom vi over tregrensa og gjekk på ein fin rygg oppover. Like under sjølve hornet tok vi lunsj. Vi fann ut at det var best å ete seg til mot.

Skal vi verkeleg opp dit?

Sjølve hornet

Stien var bratt men det var greit å gå.

Skiftande ver. Regnbogen fylte dalen. Ikkje kvar dag eg ser NED på den akkurat!

Trude på toppen med Dravlausnykjen bak

"Toppen kjem brått" - stod det i boka. - Kva meiner dei med det? lurte eg. Men det var nett det den gjorde. Det var både kortare og lettare opp enn vi hadde trudd. Vegen opp var grei, men sjølve toppen var luftig. Ikkje hoppebilde her.

Rett ned til Straumgjerde og Sykkylvsfjorden

Kreativt plassert turbok. Bak: Ikorneset til venstre og Aursneset  med ferja til Magerholmen til høgre.

Boka låg ikkje ved varden. Her hadde nokon hatt humoristisk sans. Boksen med boka (raud, rund) var lagt ca 50 meter lenger ut, og for å komme dit må ein til med (svært) luftig klyving. Faktisk så luftig at ingen av oss hadde lyst ut dit.

Trude og meg på toppen med Hammersettindane (taggane) og Urfjellet (lengst til høgre) bak.

I staden for å skrive i (den hersens) boka kosa vi oss med utsikta, utsikta til nye turar i fleng og resten av termosen.

Det låg masse store stein hulter i bulter på toppen. Fleire fine utsikthol. På den andre sida av steinen var det nemlig fleire hundre meter med ingenting.

Trude

Så var det berre å ta det litt roleg nedatt... God sti.

Straumshornet var ein kanontur!

Turen er skildra i turbøkene:

• Turbok for Ålesund og omegn
• Fotturar på Sunnmøre
• Fjellhugboka - fotturar i Sykkylvsfjella

Eg har dessutan oppdaga instagram:

-Straumshornet-

Portrett av eit fjell - 1

-Vestlandssommar-

Ferja på veg til Magerholm og Straumshornet til høgre.

 Vi runda av dagen med biltur i heile Sykkylven vest, og sjekka ut alle kjente turutgangspunkt. 

Flåvær

Tirsdag 10. juli. EIN tur til før alle fer på sommarferie? To bilar med kurs for Herøy og Tor Inge, og 5 stk med fyr og ukjent farvatn i blikket. Vi vart litt distrahert på Ystute - for det hadde nett komme ei last med nye kajakkar til butikken. Lekre saker, og freistingane låg i lufta.

Flåvær var målet og Trude fekk prøve Nuka (utan skeg). Vi padla oss ut mellom moderne fiskebåtar og verdas største lakseslakteri på Eggesbøneset (Det står rett nok Norges største på Marine Harvest sine heimesider).

Tor Inge fortel om lakseslakteriet

Ein triveleg julikveld med 10 grader, nordavind og lågt skydekke. Utan skeg var det utfordrande nok å halde retninga på kajakken med vinden på skrått bakfrå. 

Vestlandssommarpadling!

Manglar ikkje på dramatikk sjølv om utsikta var noko redusert. Flåvær i horisonten.

Flåvær handelsstad

Vi kryssa til søraustenden av Flåvær og padla langs holmane nordvestover til fyret. Flåvær fyr ligg ytst på tuppen. Det ser idyllisk ut på avstand, og litt meir forfallent ut på kloss hald. "Dagmar" har herja både med gangbrua og fyrbygget. Det er eit paradoks at Norge hadde råd til å vedlikehalde fyrbygga sine i 1912, men ikkje i 2012... Kystkultur og vedlikehald er eit aktuelt tema.

Fyr nummer fire for sesongen - Flåvær!

Trude på vestsida av fyret

Vi padla rundt og gjekk i land på Warholmen. Tor Inge og familien har eit velstelt triveleg hus her ute. Ingrid sette på kaffi og resten gjekk ut til fyret.

Flåvær fyr frå "landsida"

Det viste seg at Ingrid hadde gjort meir enn å sette på kaffi. Vi kom tilbake til reker, varm loff, og pådekt bord. Veldig koseleg og overraskande. Praten gjekk og det var kjekt å vere på tur. Padlehistorier og familiehistorier gjekk i kvarandre, og ingen såg på klokka.

Det var skymt når vi la i veg innover. Kauking og latter, særleg då "skotten" dukka opp. Det store spørsmålet vart; kva har eigentleg ein skotte under spruttrekket?

Flåvær-skotten

Eg har no erobra fyr nummer 4 og turen var på omlag 11 km. Det freistar med fleire turar til Herøy. Tusen takk til Ingrid og Tor Inge for turen og gjestfriheita på Warholmen!

Flåvær - kart

Ein liten strek i rekninga var det at vi mista alt som var av ferjer, og måtte vente til 2.30 på Hareid. Generelt så kan eg seie at det ikkje er nokon grunn til å legge inn venting på ferjekaia på Hareid mellom 0.45-2.30. Det er relativt lite som skjer der då. Så det var ein trøtt gjeng som kom til Ålebyen midt på natta. Det var likevel så utruleg deileg å berre somle, legge klokka tilside og nyte sommarkvelden at det går eigentleg ikkje an å klage på ventinga heller..

På leit etter Munkholmen

Torsdag 05.07. Det var varmt, klamt (sokalla sommar) og eg var sliten. Eg hadde eigentleg ikkje lyst til å gjere noko som helst, men hadde ansvar for KYBIL-padlinga, som Trude og Sygni entusiastisk ville være med på. Som vanleg hadde eg sendt ut melding; ta med varme klede (inkludert lue) og varm drikke. -I dag har eg ikkje med termos altså, men ein Munkholm! seier Trude med eit lurt glis då ho kjem.

Blimsanden!

Dei andre på Blimsanden for rundt i bikini. Eg tok ingen sjansar, og det vart ull og tørrdrakt. Solfaktor 100. Capri-stilongs, rett nok.   

Hestejenter

Ungar, bading, hestar. Mykje folk på stranda, men vi var dei einaste med kajakk. Etter litt oppvarming prøvde eg å rulle. Det satt ikkje i det heile tatt. Gjekk ikkje på fleire forsøk. Sjølvtilliten gjekk då rett i kjellaren på rullinga, men vi fekk no øvd på diverse andre redningar.  

Vi padla mot sola, mot vest, mot havet og horisonten. Humøret var stigande. Litt leik ved ein stake. Veldig fine nybegynnarforhold med dønningar nesten utan kraft. Eg foreslo Shetland, men vart nedstemt. Så då starta vi leitinga etter "Munkholmen".

Neimenn! Er det ikkje Munkholmen som ligg her?

Jepp. DETTE er Munkholmen.

Definisjonen på flatt hav: Når PSSHHHT-lyden i samband med opning av til dømes ein Munkholmboks totalt overdøver "brenningen" på utsida av dei ytterste skjæra utanfor Vigra...DÅ er det flatt hav altså!

Trude

Sygni hadde til alt overmål med sjokoladekake, så på Munkholmen var det godt å vere - lenge!

Klassisk!

Kvalitetssommarkveld

Bølgjene skvulpar, praten går, og etterkvart skjer det som ofte skjer om kvelden. Sola går ned. Like vakkert og like fasinerande nytt kvar gong.  

Gullhav

Eg i Nukaen. Munkholmen rett til høgre bak meg.

Inne ved Blimsanden testa vi rulla på nytt. Første gangen måtte eg ut av kajakken. "Blubb-blubb-blubb". Det var jo som svarte. Litt aggresjon byggjer seg opp. Så neste gong fekk eg det til, og så eit par gonger til. Kanonkjekt. Øving gjer meister. 6 km tur, men for ein tur. Kanskje ein av dei beste? Vi toppa det heile med å fylle bilen med sand og vått utstyr og for heim.   

Sygni sin facebookstatus sånn rett etter midnatt oppsummerar det heile:

Hekj'e padla so longt- berre padla godt.   

Gullpadling

Onsdag 27. juni  var det Kystverkspadling. Sygni vart mellombels "tilsett" i verket, og vi vart ein rein dametrio på tur. Sommarkveldane skal nytast medan dei er lange - så vi trekte ut mot havet med fyr i blikket.

Hamna ved Giske kyrkje - nesten Syden!

Vi padla nordover, rundt Giske og midt inn i verskillet.

Duett i molo. Den todelte moloen er kul.

Sjøfuglar i fleng, med ungar i alle variantar, strender, ku i solnedgang, eit lite verdsberømt musikkstudio og stram lukt på Kvalneset. Giske har mykje å by på frå sjøsida. Likevel så er det på Godøya det store trekkplasteret står...  

Med stø kurs mot Alnes

Alnes fyr i midtsommarskrud

Alnes fyr er kult. Det gjev ein ekstra dimensjon å komme hit sjøvegen. Vi landa på rullesteinane og vandra opp til fyret. Lukta frå enga slo i mot oss, og blomane konkurrerte om merksemda. SOMMAR! SOMMAR!

Oppe på fyret var det benkar og pledd. Vi toppa det heile med medbrakt varm drikke og skipskjeks (prøv å seie skipskjeks fort tre gonger på rad...!).

Meg, Trude og Sygni. Alnes fyr.  

Landing på Alnes

Det gjev eit hav av nye moglegheiter å utvide definisjonen på kva som er ein bra landingsplass. Vanlegvis så er det jo litt nedtur å padle siste biten heim. Denne kvelden hadde "ytre strok" planar om eit spektakulært show, som vi fekk vere ein del av på heimveg. Knallhard berekning eller rein flaks?

Erkna ønsker velkommen til gullpadling!

I eit strålande og flammande lys gjekk ferda tilbake til Giske. Trude padlar i venstre kant av bildet.

Eldkula samlar seg og går i havet. Takk for i kveld.

Det er slike kveldar som gjer at eg vil vere "heime" på Vestlandet om sommaren. Det er slike kveldar som gjer at sommaren vert fantastisk!

Turen vart ca 14 km