Sydalsfjellet på ski (736 moh)

13.02 Premiere med randonee-skia. Elle melle i fine fjell - og vi la turen til Svarttinden/Sydalsfjellet (736 moh). Varsom.no med faregrad 3.

Svarttinden - eit portrett

Turen starta i bygda Gravermarka, gjennom beitemark, granfelt og ei ganske bratt side (ca 40 grader?). Deretter var det berre herlege kvite viddar og bakkar.

Innover og oppover her - herleg terreng!

Lunsjutsikta - Gimsøystraumen

Eg mista termoskoppen min, og den for nedover bakkane.

Mange minusgrader og kald vind. Det vart arktisk stemning og greit å halde på dunjakke etter lunsj, sjølv i oppoverbakkane.

Toppen i det fjerne

Sjarmøretappa

Utsikta frå toppen. Fine folk på fjellski frå bygda tok oss att på toppen, og kva trur du dei hadde med? Jepp, termoskoppen! 

Retur over Steindalsheia (708 moh) med flott lys i havet og horisonten

Hardt men fint skiføre store delar av nedkøyringa.

Fantastisk å suse ned mot fjord og solnedgang!

Livskvalitet på ein laurdag!

Siste henget var føret flakete og ekkelt. Vi gjorde som dei lokale med fjellskia, og tok oss langs med granfeltet på øversida og så ned. Med randoski var ikkje det noko særleg, så neste gong går det rett gjennom skogen. Vi ser at mange er tøffare enn oss på ski - men turane vert ikkje mindre fine av den grunn. Sydalsfjellet er ei perle - og vi skal ha den på lista over aktuelle turar seinare og. Hadde vore stas å treffe på puddersnø her. 360 graders utsikt og ein relativt grei tur.

Pilan (700 moh) på fjellski

07.02.16 Søndag og skitur. Vi la turen til Laupstad og fjellet Pilan (ca 700 meter). Mykje ver og friskt i fjellet.

Magisk i Lofoten/Vesterålen

Ingrid er like blid om det er ein grå og våt morgon med white out frå start.

Vi hadde kikka på vermeldinga og var sterke i trua. Det klabba godt på fellene frå start, som eg for sikkerheits skuld hadde gnidd godt inn med fellevoks, typa raud (tørt og kaldt), i mine pudderdraumar kvelden før.

Håp i frå vest

Det vart kald vind og framleis litt grått. Vi rigga oss til med vindsekk og åt lunsj. Livet vert så utruleg komfortabelt i ein slik vindsekk. Ein kan ete utan vottar, bytte kle, og i det heile tatt få seg ein pause og tine opp skrotten. Ikkje berre naudutstyr, men komfortutstyr og!

Dit skal vi! - Ingrid hadde kontroll, og det letta så mykje at vi såg toppen

Baut etter baut, betre og betre utsikt.

Toppen! Fin egg, rå natur og bratt ned på andre sida.

 

Trolldalstinden med venner?

Pilan er på kommunegrensa mellom Vågan i Lofoten og Hadsel i Vesterålen.

Teambilde - og temmeleg arktiske forhold!

Nedturen var i grunn ein nedtur. Eg hadde fjellski, og det kunne ha gått greit. Pappføre og sastrugiformasjonar er ikkje optimalt for mi skiglede, så det vart meir som ei jobbeøkt ned att. Sautinden på motsatt side av dalen hadde mykje snø og fine forhold, men det kunne ikkje vi sjå i gråveret om morgonen. NO var det innlysande kva fjell vi burde ha gått på. Vi valde å glede oss med puddarfantastastane som kom fykande ned med breie glis og orgasmiske hyl, og tenkte at det er vår tur neste gong. 

Imponerande kor fort vinden eroderar snøen og lagar kunst!

Lekker utsikt mot meir av Vesterålen

Mot slutten av turen fekk vi jammen med oss toppen på Higravtinden og Geitgaljen som stikk fram bak der.

Om ikkje nedkøyringa var heilt fantastiskså fekk vi ein veldig fin dag på fjellet, med mykje ver og mykje utsikt!

Pilan er ein sikker og grei tur - så hit går eg gjerne fleire gonger!

Trugetur til Ryten (543 moh)

23.01 Mange har snakka om Ryten i det siste, så det var artig at Per hadde blinka seg ut akkurat den på laurdag. I bilen var det utstyr for det meste, elle melle og truger frå start. Tung, våt snø og gjennomslag sjølv med truger. Vi gjekk frå Bergland.

 

Start på Bergland og sola i ryggen oppover bakkane.

 

I skaret og utsikt mot Vesterålen

 

Vi gjekk med truger ca halvvegs, så la vi dei i frå oss. Det var hard snø og fint med broddar i 150 høgdemeter. Dei siste 100 høgdemetrane er det tyngste eg har gått på lang tid. Tynn skare, med 5- 45 cm sukkersnø under og is i botnen. Først gjekk ein gjennom skara, deretter sankt foten ned i 2-3 omgangar til snøen nådde knea og vel så. I tillegg fekk broddane aldri skikkeleg feste i botnen. Som å gå med bakglatte ski, berre utan ski. Den som gjev seg er ein dritt. Ikkje turglede og utsikt akkurat dei metrane der. Det var tanken på toddy og matpakke, å nå fram til neste stein, og å i det heile overleve 3 skritt til som stod i hovudet.

TOPPEN!

 

Som vanleg er det verdt det. 180 grader hav, 180 grader alpine fjell. Pastellfargar og gyldne solstreif.

Mot nord-ish

 

Sørover

 

Vestfjorden og fastlandet langt bak der

 

Kvalvika rett ned. RETT NED faktisk..

 

Rått!! Fine surfebølger. 

Panorama fra Ryten - Flakstadøya og Moskenesøya

Flakstadøy-fjella rett i mot på veg heim.

 

Det er mykje lettare å gå nedoverbakke og vi var smartare i vegvalet. Det var godt med trugane på siste delen. Nok ein herleg dag på fjellet! (Lærdom: Ta alltid trugene med heile vegen!!) No håpar eg berre mildveret får bearbeide all snøen. Det er ikkje noko særleg om skisesongen startar med den lagdelinga der i botnen.

 

 

På køyreturen heim kom fullmånen opp og det var magisk og fantastisk og nydeleg!!

Fullmåne over Gimsøya (Hoven til venstre)

Glomtinden på ski (419 moh)

21.01 Ingrid freista med skitur over morgonkaffien. Potensielt siste dagen med snøforhold på lenge! Glomtinden er ein lett, trygg og enkel tur! I full fart etter jobb vart det pakking av ski og feller og halvhjarta skraping av sommarens gule varmvoks. Resultatet var at eg gløymte sekken heime.
Jaja.

Den første kilometeren kunne vi gå utan lys innover vegen. Sjølv om det var overskya var det på ein måte måneskin gjennom skydekket likevel. Oppover ryggen vart det kald vind og rimeleg arktiske forhold ei stund. Skiføret var ikkje noko å skryte av heller. Lite snø, berg og fonner. Siste toppstuntet måtte vi ta til fots, sjølv om det var snø i masssevis. Bratt og tungt, så vi var godt nøgde med å komme heilt opp.

Toppen!

Skikkeleg fornøgd med oss sjølve!

 

Vi tek dalen ned i staden for ryggen, for å få betre snøforhold, tenkte vi. Det var brukbart ned dei første 100 høgdemetrane, deretter vart det tettare med skog for kvar sving. Laussnø, stålkantar mot stein og ur og etterkvart skog. Meir skog. Tettare skog. Vi gav aldri opp, fekk brukt musklar vi ikkje viste at vi hadde og var sannsynligvis dei første og siste som tok akkurat denne vegen ned.... Langt om lenge og etter å ha forsert ein granfelt kom vi inn på vegen akkurat der vi hadde tenkt, og fekk stake ned gamlevegen til bilen.

 

I etterpåklokskapens teikn hadde det kanskje vore raskare å gå med skia på sekken ned ryggen same veg som vi kom. Klart minneverdig tur, med både banning og fliring! (Eg rakk akkurat torsdagspuben etterpå) Håpar det vert meir ski, hovudlykt og snø utover våren!

 

 

Der var vi altså - foto frå laurdagen etter

 

 

Månelyst på Hoven (368 moh)

19.01 Motivert for tur i kveld? SMS-en tikkar inn etter lunsj. Eg er alltid motivert for tur! Litt puddersnø, mange minusgrader, blå nattehimmel, stjerneklart. Det låg an til ein flott kveldstur.

Vi sette kursen mot Hov og golfbanen og gjekk opp derifrå. Kjekt med kjentfolk som veit vegen, og veldig kjekt med ein kveldstur att. Det var så sterkt måneskin at vi aldri skrudde på lyktene som vi hadde med.

Eventyrleg på toppen!

 

Vinje by night

 

Hoven er landemerke, og toppen er ein grei tur med eit imponerande rundskue!! Hit skal eg att med sovepose til sommaren og få med meg både solnedgang og soloppgang. Dessutan må eg kanskje opp att i vinter - om det vert ein flammande nordlyskveld.