Trippel ved Tafjorden - Rugga, Nysetra og Mefjellet

4. juli. Synnøve og eg har snakka om å fare til Fjørå på sightseeing i lang tid. Brått fekk vi ein laurdag til disposisjon. Det er fleire turmål i området som er med i "Turbok for Ålesund og omegn". Synnøve har hatt mange av sine barndoms feriar her inne og stilte opp som guide.

"Fjørå" is a picturesque farm village along the Tafjord. The area is famous for growing strawberrys, a large rock slide and tsunami in 1934 killing 40 people and now a days activites like rafting and mountain biking. Nørrøna named their biking clothes collection after this village. Synnøve spent a lot of time here when she was a child, so she had a lot of stories to tell about everything. We visited the "Rugging stone", hiked to the old summer farms and to the summit of "Mefjellet". We were sitting there for ages just taking in the great view and getting sunburnt. On our way home we passed fields of wild summer flowers and a handcraft shop with different wool products. 

Start ved dei inste gardane på Hauge ovanfor Fjørå.

Første post: Gapahuken ved Rugga. 

Rugga er ein stor stein med utsikt ned i Valldalen. Eg hadde ikkje reflektert over namnet, men det kule er sjølvsagt at steinen kan ruggast! 

Lita flis ruggar stor stein! Kjempekult. 

Valldalen

Herifrå gjekk det fin sti vidare til Nysetra. Sol og sommar, svetten rann og solkremen svei i auga, og det var berre aldeles nydeleg. 

Nysetra

Blålyng - fisheye!

Fjørå er ein fin plass og har gjeve namnet til Norrøna sin sykkelkolleksjon. På Mefjellet var det syklistar i fleng. 

Nørrøna sin Fjøra-video. 

Lekkert! Sommar i fjellet går an. 

Eg kan ikkje hugse sist eg kunne slange meg på 1000-meter utan å kle på meg. 

Slaraffen. Mefjellet (1100 moh)

Vi gjekk ikkje vidare før vi var flekkvis solbrent og sjølvskryten var sirkulert på alle tenkelege sosiale media. Næraste neste topp var under vurdering, men vi hadde i grunn ikkje noko ugjort der.  

Utsikt til Sunnmørsalpane frå ny vinkel. Slogen midt i der. 

Torvløysa. 

Torvløysa har stått på ønskelista ei stund. Lang tur. Eg bør ha litt kondis. Kanskje om det vert ein snøfattig vinter neste år? Vasse dit no er ikkje mykje aktuelt.

På heimveg..

Sauane var heller ikkje aklimatisert og peste i ulla. 

Dei hadde funne den einaste skuggen i lia og klumpa seg saman.  

Nysetra og utover

Blomstereng. Kvalitetsblomstereng. Slike er det langt mellom. 

Orkidear

Vi runda av turen med eit besøk på Ull-låven. Mykje godt handverk, og vi fekk gjort kvalitetsshopping på tampen. Synnøve traff gamle kjente og det var ein veldig artig dag. 

Turområdet vart frå parkeringa

Innover Tafjorden 

#sånnerdetpåVestlandet

Kart og GPS-info kjem

Palmehelg med pulk på Danskehytta

11.-13. april. Testtur og trening. Palmehelg, påskeferie og pulk. Alle møttes i Stryn med perfekt timing, og starta med å lempe ut utstyr i Hamsevika på Grotli i nitida på fredagskvelden.

Litt styrete å få alt på plass. Blåtimen burde brukast betre enn til pakking..

Vi gjekk kanskje ein heil kilometer innover i Hamsevika før vi slo opp telta på det som skulle være ei myr, og som i alle fall var flatt og greit nok for natta. Det vart mørkt, og eg var i grunn klar for køying. 

Dei andre tenkte litt annleis, og brått vart teltet invadert av bursdagssong og ballongar.

Bursdagsparty!

Det var koseleg med kake, gåver, ballongar og smågodt, så legginga vart lett utsett ei stund til. 39-årsdagen med dette feira!

Campen laurdag morgon

Vi braut alle reglar denne dagen. Stormkjøkken inne i teltet, og bilde før frukost...

Første snackpause. Nokon har erfaring og kan kle seg for pausing.. Vi andre skaffar oss erfaring.

Vi starta dagen med navigering med kart og kompass frå Hamsevika og opp mot stikkaløypa (ca 3 km). Det var grått men grei sikt. Likevel vanskeleg å navigere i kvitt landskap. Vi starta å gå med framdriftsmønster. 

Stikkaløypa

Verda vart kvitare og konturlaus. Det  var greit å komme inn på den merka løypa. Eg kjende hovudet koke av å tenke terreng, kompasskurs, dra, slite og verte meir og meir "blind" etterkvart som alt gjekk i kvitt. Vi klarte ein kjapp lunsj på ca 25 minutt utan å fryse spent fast. Det var ikkje så kaldt i grader, men vinden gjorde sitt til å kjøle ned. Med pulk pakka for langtur vart eg i overkant svett og varm i bakkane, og tilsvarande iskald i pausane. 

Innbinding

For å krydre turen litt når det begynte å verte utriveleg oppe på høgfjellet, bandt vi oss inn i taulag. Ikkje alle hadde terpa knutar heime, og tolmodet når ting tok tid og fingrane fraus var ikkje heilt på topp. 

På med redningstauet!

I taulag mot Danskehytta. Tvilar sterkt på at nokon har gjort DET før oss. 

(Foto: Lidun Hareide)

Dei siste tre kilometrane i taulag og med oppoverbakke var grisetungt. Eg gjekk først, og brøyta spor i tilegg. Vi brukte urimeleg lang tid. Det var greit å komme fram. Hytteverten var entusiastisk, positiv og servicen var på topp. Nykokt kaffi og noko i glaset vart servert før vi omtrent fekk av oss skia. Det var ein hyggeleg velkomst, og all ære til folk som brukar ferien sin på å være hyttevert for DNT. 

Vi tok middagen på hytta, drilla knutar og venta til det var mørkt og kuling med å gå ut og sette opp telta. 

Blåtimen ved Danskehytta.

Vi hadde klarert bruk av tunet til telting, og eg var glad vi hadde ein plan B tilfelle teltet for. Det kom nokre skikkelege vindkast gjennom natta, og snøen fauk i store fine fonner bortover tunet. 

Telta stod like godt om morgonen. Varmt og godt og komfortabelt inni teltet, sjølv med snøfokk og vindrosser ute.  Litt graving etter pluggar vart det, men vi fann alle!

Klar for avgang. Masse nysnø. Slike dagar vert det i alle fall framdriftsmønster! 15 minutt i front var lenge, men belønninga i form av å gå bakerst ei stund var vel verdt det. 

Nedover med pulk er utfordrande... (Foto: Lidun Hareide)

Oppover med pulk er utfordrande.... (Foto: Therese Moe Øye)

Slik gjekk no dagen. Vi hadde vinden mykje i ryggen. Verda var kvit. Snø var det i mengder overalt til ei kvar tid. Vi landa i Hamsevika som planlagt og læringskurva mi var høg gjennom heile turen. Det vart ein god test og gjennomkøyring dette.

Turen vart ca 19 km t/r.

Danskehytta freistar til fleire besøk, gjerne på sommaren og gjerne med utsikt neste gong!

Veltdalshytta - Fieldfarehytta - Pyttbua

Langfredag ettermiddag kom vi fram til Veltdalshytta.

Ei utruleg kul og stor hytte, som ligg vakkert til. Dette er verkeleg hjartet av Tafjordfjella. Inga mobildekning og langt til alt.

Veltdalen har mykje historie. Tafjord kraft har regulert vatna og ca 1 km frå hytta ligg ein skjulestad frå krigen; Fieldfarehytta. Den ville vi sjå! To kjekke skottar fortalte at vi kunne følgje spora deira og at dei hadde gravt ut hytta tidlegare på dagen.

Då vart det kveldtur. Vi hadde aldri funne denne om det ikkje gjekk spor hit.  Her låg det tre mann frå 1944-45. Dei tilhøyrte Kompani Linge, og hadde vore med på tungtvannssabotasjen på Rjukan. Året i Tafjordfjella resulterte "berre" i ei sprengt jernbanebru, men må ha vore ei heftig påkjenning for karane.

Spartansk innreiing. Denne delen fungerte som soverom/stove/telegrafkontor.

Kjøkkenet i andre enden. Stor kontrast til den moderne turisthytta...

Utsikt frå døra

Namnet på hytta kjem frå operasjon "Fieldfare" (Gråtrost), og ikkje gammalnorsk for "fare til fjells", som eg trudde i starten. Eg skal lese meg opp på boka "Tungtvannssabotørene" og Joachim Rønneberg som var sjefen for gutane. Det var skikkeleg artig å sjå denne hytta, så nytt høvet om du er på desse kantar!

Det vart sprengkaldt om natta, minus 17. Ny dag med sol og blå himmel. No kunne vi gå tilbake i harde spor og gnistrande puddersnø. Bakkane gjekk lett. Sekken var lettare, for vi har no matvett. Det var herleg å ha energi til å berre gå jamnt på.

For andre gong kunne vi nyte utsikta mot Karitind. Eg vert meir og meir fornøgd med denne påsketuren! 

Dei nye skotske vennane våre i godt driv.

Pudder! Nokre svingar vart det no på oss.

Trude tilbake til Pyttbua.

Same folka var framleis på Pyttbua, så det var nesten som å komme heim. Etter ei god økt i solveggen var det vasshenting og fotografering. Det var ein slik fin ettermiddag at vi nesten ikkje ville gå inn.

Putteggenden

Thea (8) var den sprekaste påsketuristen av alle. Ho viste veg til elva, grov snøhole og gjekk på Puttegga. Ho var og ein racer til å snørekøyre med hunden sin.

Det er rett og slett berre å velje og vrake i Tafjordfjella.

Søndagen var det sjarmøretappa att. 2 mil med stort sett staking flatt og litt nedover tilbake til bilen! Så fekk vi brukt dei musklane og..

Det er eit paradoks at det er så lite folk i fjellet i påsken. Vi var ein 10-12 personar påskehelga som nytta desse hyttene og løypene og 1/3 av desse var utlendingar. Det er eit utruleg flott tilbod å ha lekre hytter (med flyboren ved) og trygge merka løyper tilgjengeleg i fjellet, nesten gratis. All honnør til dei som brukar fritida si på DNT-arbeid!

Totalt har vi gått ca 60 km BORTOVER på Randonne-ski. Kanonpåske! Takk for turen Trude!

Link til Påsketur - del 1