Tripp trapp triathlon i Lysefjorden 2015

29.08. Idemyldringa starta i desember 2014. Mildrid var på leiting etter motiverande trimutfordringar. -Kva med Tripp Trapp Triathlon? spør ho. Først blånekta eg, men så kom eg på glid. Det var lenge til august 2015. 1. mars 2015 sendte Mildrid verdas største "tommel opp" på Facebook med følgjande beskjed: PÅMELDT!
Jacta est alea. 

We were participating in the triathlon "Tripp trapp triathlon" in Lysefjorden near Stavanger. The first leg is 25 km kayaking. The second leg is up 4444 steps along a hydropower pipeline. Than there is about 12 km hike over the mountain and at last 30 km cycling. I came in last, but still extremely satisfied with completing the run. We will be back to run again some day! It's a long drive to Stavanger, but we got to see a lot of friends and family along the way as an extra bonus. 

Tida flyg, vi rekk nokre testturar og eg fortrenger trøblete luftvegar og lite treningsgrunnlag. Mildrid kjøper seg ny bil som  er egna for transport av mykje utstyr, Nokre dagar før: Pakking, logistikk, fly, bil og etterkvart samling av troppane på Flesland. Ein mørk og regnfull kveld. Vi let telt vere telt og finn eit motell i sjangeren shabby. No er vi i gang! Frå Bergen er det nye og ukjente vegar, store ferjer og kjekk køyring. Marit møter oss med eit smil i Stavanger og tek oss rett på "godtebutikken" (Ut i naturen). Her treff vi folk som skal på "Tripp trapp" og får både tips og nervar... Med proppfull bil matar vi GPSen med Forsand. Inger Anita - som ingen av oss har møtt før - har invitert heile hurven heim til seg. Det ordnar seg for snille jenter!

M & M. Dagen før dagen. Spenna klar og ein smugkikk på Lysefjorden

I Forsand er det både hjarterom og husrom. Sofie viser oss rundt, og det er lett å verte glad i både folk og natur. Vi vekslar mellom den gode samtalen over kaffikoppen og anspent planlegging og pakking utover kvelden. To av oss skal delta, resten skal vere med å arrangere. Eg tullar med at det fort kan verte eit triHATlon.

Strålande morgon - og vi har flyten. Tidleg på plass, dobbelsjekk av utstyrsdepot til vekslingane. Trippelsjekk av at vi har med sko. Ei brødskive i kajakken medan vi ventar på starten.

Før start på Lysefjordsenteret

Nervane under kontroll - før start 

Padlarane kjem på vatnet - utsikt mot Forsand og Uburen (440 moh)

Lysefjordbrua. Her skal vi sykle over seinare på dagen. 

3, 2, 1 - PANG! Startskotet går, Folk stod på brua og heia. Vi hang godt med i bakre del av feltet. Surfskiene forsvann raskt av syne, og havkajakkane fann ut av styrkeforholdet seg i mellom. Det var ein flott dag på fjorden. Straumen var med oss, litt vind i mot. Skoddedis i klippeveggane. Svaberg og gråe fjell ramma inn fjorden og for oss eit heilt ukjent landskap. Det går jamnt innover med oss. Vi et litt sjokolade i farta. Etterkvart ser vi Preikestolen. Ikkje så imponerande frå sjøen i grunn. Vi har berre kart over inste delen, og eg lurer på om vi snart er framme. Det viser seg å vere eit nes til, men no har vi kontroll på kraftlinjene til neste gong. 3,5 time på padlinga - 24 km. 

Midt i Lysefjorden - vi ser slutten av padleetappa

Flørli - trappene rett opp bak kraftstasjonen

Flørli er ei typisk kraftverksbygd. Vi ser røyrgata frå sjøen. Ferja kjem inn og vi må improvisere ilandstigning. På land, skifte litt, joggesko, drikk ein Yt, gå på do. Vi tek oss tid her, for å vere budd på trappene.

Tripp trapp for alvor. Dei første tusen trinna går fort. Eg har starta i grenseland hardt, og må justere hårfint. Dei neste 500 trinna går greit. Eit knapt minutts pause og fotografering. Deretter går vi i kvar vår rytme vidare oppover. 3000 trinn og eg begynner å få trua på at det går. Vi heldt trøkket jamnt heile vegen opp. Eg brukte 1 time og 6 minutt på 726 høgdemeter og 4400-ish trinn. Mildrid tok meg med eit par minutt.

Effektive høgdemeter. Her er vi på ca trinn 1700

Rett i himmelen

Gammalt elveleie - artige svaberg

God utsikt til neste etappe

Vi la i veg saman over demninga og ned elveleiet. Sola varma og det sildra såvidt vatn mellom dei bratte og tørre svaberga. Det var skikkeleg artig å gå nedover. Vi såg over heia mot fossen og fjellet som er landemerket på andre sida. Heia var myrete, våt og tung å gå. Det er mykje små knastar og berg innimellom og eit krevjande terreng. Ingen sti og vi hadde fin kurs. Etter klokka burde vi ha nærma oss stien, og vi vart litt usikre på vegen. Eg fekk ikkje opp ruta på GPS-en og målretta folk sprang her og der litt høgare i terrenget. Vi tok ei sløyfe, fann eit tjern som vi kjente att på kartet og tok kompasskurs. Vips var vi på stien. Det kjendes ut som vi hadde brukt mykje tid og krefter. Det var i alle fall mykje lettare å følgje DNTstien vidare, og vi gjekk fort, småsprang såvidt og gledde oss til bollestasjon på Skåpet (Enkel DNT-hytte).

På Skåpet serverte Folkehjelpa bollar og saft. 4 km og 400 høgdemeter nedatt til syklane. Det hadde begynt å regne og etterkvart hølja det ned. Stien bestod av vekslevis sleip gjørme, glatte røtter og runde våte steinar. Vi småsprang heile vegen frå Skåpet og ned. Drittetappe. Eg har aldri vore så glad for å sjå ein sykkel før. Ved syklane var vi gjennomblaute og det freista lite å skifte eller ete. Vi heiv oss på syklane og Mildrid for i frå. At ho er råare enn meg på sykkel var vi begge fullt klar over, Eg trakka nedover bakkane og vart etterkvart HEILT tom i kroppen. Kramper i leggane, i låra, akutt "muskelsvinn" og generell dyster stemning. Eg hadde mest lyst å gå av sykkelen i nedoverbakke. Regnet gav seg og eg heldt ut. Etter to skikkelege kneiker kom eg på kjente vegar ved Forsand, og det hjalp både på humøret og føtene. Eg fekk i meg litt vatn og kroppen vart litt meir på lag over Lysefjordbrua og ned til senteret. Eg vart passert av eit par karar rett før mål. Der stod Mildrid og heia! Eg var kjempenøgd! Det var berre SÅ kjekt å trille under MÅL-banneret. Eg var sist, greit nok, men verken knekt eller utklassa. Den personlige sigeren var stor, og det einaste som betydde noko! Sliten, men ikkje død. Fullført. Tørre klede, mat og vi svevde rundt på parkeringsplassen ei stund. Høge på oss sjølve, endorfiner og meistring. Det var heilt klart for oss begge at vi må gjere dette om att ein gong. Nytt mål om å knipe ein time på tida. No veit vi kva det går i!

I MÅL!!! (Foto: Mildrid)

Kart med GPS-track

Tripp trapp triatlon 2015 bestått. Stavanger Turistforening fortjener mykje skryt for eit profesjonelt og vellukka arrangement. All logistikken med kajakkar og syklar gjekk som ein leik, Det var folk på dei rette plassane for vekslingane og tryggleik. Alle arrangørane var blide, heia og laga god stemning.

Arrangørane representert ved gjengen på Flørli

Foto: Stavanger Turistforening, Fjellsportgruppa

Formen dagen derpå? Ikkje verre enn at det vart strandtur og hoppebilde på Hellestø med Marit.

M & M. Dagen derpå. Feistein fyr bakerst der. Neste gong?

Kristin inviterte på bollelunsj, som smakte fortreffeleg. Latterkulene rundt bordet med Kristin, Trond Egil og Siri var topp restitusjon. Restitusjon del 2 tok vi på Manger folkehøgskole saman med Olea, eit veldig hyggeleg innslag på veg heim. For å vere heilt sikker på å komme heim kjempeseint og utslitte for vi innom "godteributikken" God-tur og testpadla Rockpool taran og Pilgrim expedition. Det kjem vel meir om det seinare på bloggen tenker eg..  

Hillevåg ullvarefabrikk - nok ein "godteributikk". Folkehøgskulecamping for "gamle" damer på Manger. 

Glitterkajakk på taket og triathlonfakter luktar 40-årskrise i følge ungdommen, men det har vi vel aldri nekta på.  

Dum vivimus, vivamus 

Link til Mildrid sin blogg frå turen

På to hjul til Kjenndalsbreen

30.08 Loen ligg midt mellom Ålesund og Askvoll, og turhelga med Askvollgjengen har vore booka lenge. Fjelltur og sykkeltur står på programmet, samt god mat og boblebad. Luksus høyrer med ein gong i blant! Då vi har komme oss i bilane har vi tid til å tenke på programmet, og snur rundt på det slik at vi får maksimalt ut av tid og ver.

Fjellet Skåla bakerst. Den får vente til i morgon. Vi leikar turistar i trivselsfylket og sett kursen inn Lodalen. 

Vi leigde syklar hos Loen Active, og det funka fint. Vi fekk ypperleg service frå ein kjekk lokal 17-åring. Han hadde greie på syklar, nordfjorddialekt og humor nok til å takle 5 kaklande kvinnfolk. Slikt kan vi like!

Svært mange andre tok turen opp "Via Ferrata"-ruta i Loen og dingla i hengebrua høgt oppe i fjellsida. Ser skummelt ut. Eg var veldig glad for at vi sykla, sjølv om det var første gang i 2014 eg satt på ein sykkel utandørs. 

Lovatnet - idyll.

Sykkelturistane!

Vi stoppa ved minnetavle og informasjonspunkt for rasulykkene. 

Delar av Ramnefjell har rast ut i vatnet to gonger, og flodbølgene i etterkant har utradert to bygder to gonger. Det omkom svært mange menneske. 1905 - 62 personar, 1935 - 74 personar. Link til meir informasjon om ulykkene.  Det er spesielt å vite at nesten 100 personar aldri vart funne og har fått ei våt grav i det idylliske vatnet.

Kjenndalsbreen

Det er ikkje så mykje att av breen no. 

Link til kul bildeserie som viser utviklinga over tid av Kjenndalsbreen. Fana "Sammenlign" viser bilde frå 1900 og 2009. Frå 1996 til 2009 smelta breen og trekte seg tilbake over 600 meter!

 

Breturistane!

Smeltevatn frå breen og liv i fossane.

Vi tok nistepause ved Kjenndalsstova. Mat må ein nemleg alltid ha. Kafeen var stengt, men det var fine benkar og bord ute med utsikt rett bort på Ramnefjell. 

On the road again...

Lovatnet

Vi har natur i verdsklasse rett utanfor stovedøra. Det er kjekt å vere turist i eige omland og. 

Fruktbygda Loen!

Kystfolk som vi er, vert vi store i auga når vi ser frukttre i fjordbygdene. Eple på rad og rekke, store og raude! Fasinerande. 

LEKKERT!

Dagen vart runda av med boblebad og buffet på Alexandra Hotell. Vi har det godt!

Kart over ruta frå Endomondo.

 Strekane stemmer ikkje heilt, men det har vel noko med GPS-signal, høge fjell og når vi syklar fort i nedoverbakke vert det langt mellom registreringane. 

42,6 km totalt, aktiv sykkeltid 3 timar og 4 minutt. Snittfart 13,9 km/t

Mange andre sykla Birken denne dagen, men eg er sikker på at vi hadde det minst like fint i Lodalen!

Cicloturismo Catalonia - del 2

Midt i ingenmannsland i Katalonia. I godt lag. Hovudet utkvilt og kroppen nøgd etter nokre mil på sykkel. Kveld under verdas kulaste borg. Eg trudde slike borger berre eksisterte i Donald. Eg vart skikkeleg fasinert. Her var det ei vassekte borg meir borgaktig enn dei råaste teikneserieborgene. Vi hadde igrunn ikkje lagt inn tur på fjellet i programmet, så eg må nok tilbake hit ein gong...

Castell del Montgrí.

Småkongen som regjerte her på rundt år 1300 bygde skikkeleg borg og tok opp kampen med Barcelona. Kult.

Toroella de Montgri var i grunn ein litt kul by og. Ikkje så middelaldersk som mursteinslandsbyane vi hadde besøkt i fleng dei siste dagane.

Farvel til byen med borga og den katalonske kystfjellkjeda Montgri.

 

Det var motvind. Tungt å sykle. Nesten ikkje råd å høyre bilar eller snakking. Vi sykla ut til kysten og badebyen L'Escala. Der var det kuling og rimeleg friskt. Jammen bra vi hadde teke innlandsruta.

 

Brytande bølgjer og ingen turistar på stranda i L'Escala. Nina og eg tippa på vind over 16 m/s. Vi hadde slitt for å komme oss ut her med kajakk.

Innland att. Meir sykling. Meir motvind.

 

Velaug har stålkontroll på Katalonia. Pyrineane dukkar opp i nord.

 

Eg hadde "navigasjonsfri" denne dagen og det var ganske deileg. Utfordringa var no å ikkje legge seg opp i vegvaldiskusjonane undervegs. Greide meg rimeleg bra tur eg.

Flott landskap med alt for mykje motvind

 

Heldigvis var det varmt i lufta og sol og fint.

Har dei framleis stålkontroll på vegen?

 

Vi var overraska over kor hyggelege og hjelpsomme lokalbefolkninga var. Nesten kvar gong vi stod med djup konsentrasjon i seriøse navigeringsdiskususjonar, gjerne i eit eller anna kryss, kom det hyggelege folk bort for å hjelpe. Hovedvegane var langt på veg skilta med "sykkelturisme prioritert" og varseltrekantar med syklistar i. Mange av gardsvegane/"dirt roads" var skilta som sykkelvegar. Bilistane tok stort sett mykje hensyn til oss, og det var få farlege situasjonar. Og det var ikkje nødvendigvis fordi vi var så himla gode på alle trafkkreglar til ei kvar tid...

 

På veg til nest siste landsby. Sjekk telefontrådane og den elegante hellinga til syklistane..

Motvinden gjennom heile dagen var blitt til kraftig sidevind dei siste kilometrane.

 

Vi var litt lei på slutten denne dagen og hadde gjort nokre individuelle tilpassingar av ruta undervegs. Nokre litt meir risikovillige enn andre, men herleg  å komme fram til byen og hotellet.

 

Etter ein dusj og denne utsikta frå rommet var humøret på topp att! Sjøen (Golfo de Rosas) og eit gedigent sydenhotell (kvit klump) i horisonten.

 

I Castello de Empuries starta vi med lokal trerettarsmeny med spinatlasagne, grisekjakar og crema catalana.

 

Utsikta frå takterrasen og frukostsalen på hotellet. Nysnø i Pyreneane.

 

 

Frå sykkelturist til sydenturist. Lett.

 

På "kviledagen" vår for vi til Empuriabrava og steika oss på ei kjempefin strand der nokre timar. Siste dagen skulle vi til Figueres. Der ligg Dali-utstillinga. Med skikkeleg kraftig vind om morgonen droppa vi sykkelturen etter planlagt rute (milevis i motvind) og bestemte oss for å prioritere kortaste veg med vinprodusentbesøk og museum.

 

Cavasmaking i Peralada 11.00. Sure bobler litt tidleg på dag, men det SER jo berre lekkert ut. Omvisninga fekk vi i grunn ikkje med oss, for det måtte bookast på førehand.

 

Theatro-museo Dalì i Figueres

 

Museumet fann vi lett, låste syklane og hoppa inn døra. Men det viste seg å vere for lett. På spørsmålet om vi hadde billettar var jo svaret nei. Ut att. Då vi runda hjørnet for å stille oss i billettkøa og skjønte at den var to kilometer lang og gjekk med sneglefart så ombestemte vi oss. Mat og shopping. Slike verdsberømte turistattraskonar er det altså ikkje berre berre å komme seg inn på.

 

Snipp, snapp, snute, så var sykkelturen over. Syklane vart henta, vi vart sett på lyntoget til Barcelona og alle var einige om at det hadde vore ein skikkeleg bra tur.

 

Lyntoget var fantastisk. 300 km/t - lydlaust, roleg, passe varmt, kjempegod plass og deilege sete.

Dei siste kreftene vart brukt på to dagar i Barcelona - veldig bra ferie!

 

JUMP på takterrasen på hotellet ved La Sagrada de Familia

(2 km kø her og...)

 

Vi reiste med opplegg frå Oliven reiser og med Cycloturisme som lokal tilretteleggar. Det funka bra og kan anbefalast. Katalonia/Costa Brava var eit fint område å sykle i, både i forhold til natur og service. Om ein ønskjer å få med seg dei store turistattraksjonane i området må det bookast/planleggast, for det er ikkje berre å stikke innom.

Sykling dag 3: 58 km i motvind, effektiv sykkeltid 4 t 40 min
Sykling dag 4: 17 km, effektiv sykkeltid 1 time 15 min (kviledag - tur/retur stranda)
Sykling dag 5: 18 km, motvind,  effektiv sykkeltid 1 time 45 min

Link til sykkelturen - del 1

Cyclotourismo Catalonia - del 1

Turen var booka i vinter, med opplegg fra Oliven reiser. Avreisedagen 19. mai kom likevel brått på og litt fortumla skulle vi bygdisane brått navigere frå terminal til terminal og buss, tog og stasjonsbytter i Barcelona. Klokka 23.00 var alle på plass i rett by (Girona), på rett hotell (4 stjerner) og feriekjensla fekk sette seg.

Mujeres de cicloturismo!

Ivrige og forventningsfulle ved start. Henting, bringing og info frå trivelege folk frå http://www.cicloturisme.com/ (som heldigvis snakka veldig bra engelsk)

Første vegkryss. Navigering. Kvar er nord? Kva meiner dei med dette?

I "Utlandet" er til og med vegspeglar kult og eksotisk!

Hola chicas!

Rykk tilbake til middelalderen...

Vi sykla frå middelalderlandsby til middelalderlandsby. Jammen har dei vore flinke til å ta vare på byane sine i Katalonia. Den eine meir sjarmerande enn den andre.

Her hadde det vore Sunnfjordingar før oss...

Med jamne mellomrom stogga vi for påfyll. Kaffi, cava, is, lunsj, osv. Nokre syntes påfyllinga var alt for sjeldan og andre syntes det var alt for ofte, så truleg var det akkurat passeleg.

Etter å ha sykla gjennom ein stor industriby med ca 50 rundkøyringar, og ein time på øydelagt sti i ein tett skog var vi veldig godt nøgde med å komme fram til hotell nummer to, og denne utsikta frå rommet.

Calella de Parafrugell. Hotell med boblebad. Berre sier det.

Dag 2 - pause nr 1. Llafranc

Etter ca 2 km kom vi til ei flott strand i ein sjarmerande fiskarlandsby. Det var sol, varmt, vi var på ferie, og hadde full kontroll på syklar og kart sjølv. Deileg å ta ei lang pause og sole seg AKKURAT når vi vil det sjølv. Konseptet sykkelferie passar meg perfekt!

Valmueenger i fleng. Brelett-sangen på hjernen. Lalallallallalalala osv.

Sykling på "dirt road" mot Pals.

Middelalderbyen Pals låg på ei høgde og vi hadde sykla med den i horisonten heile dag 1. Vi gledde oss til å komme dit og trødde på! Mykje fin sykling på grusvegar i landbruksområda.

Pals

Inni Pals, bokstavleg talt.

Bymurar frå 400-talet, gotiske kvartal og romanske tårn frå påfølgjande århundrer. Og passeleg turistifisert, slik at det gjekk an å få seg ein god lunsj og verdas beste mojito.

Herleg å vere sykkelturist i Katalonia!

Utover dagen vart det mindre middelalder og meir landbruk. Velaug burde nesten fått betalt denne dagen. Det var spennande å sjå alt dei dyrka i dette området.

Fruktgard.

Eg såg mykje mandarin-, clementin- og pæreplantasjar, og ein haug med frukttre som eg ikkje hadde peiling på kva kunne være.

Innimellom sykla vi gjennom idylliske skogholt med oliventre og mandeltre (og sikkert ein haug med andre uidentifiserte treslag og).

Overalt var det kornåkrar; mais, bygg, havre, kveite. Dagens (landbruks)høgdepunkt var likevel då vi kom hit:

Rismark!

Vi var nesten heilt sikre på at dagsetappa skulle ende ved foten av fjellet. På toppen låg det ei borg. For å komme dit så måtte vi sykle gjennom våronn i rismarkbeltet. Det vil seie kontrollert flom.

Meir eller mindre traktorvegar skilte dei ulike parsellane

Eldgamle traktorar (Ford 2000) stod og køyrde pumper som førte vatn frå kanalar inn på rismarkene.

Mellom rismarkene var det ein sinnrikt system av kanalar og små høgdeskilnader. Nokre stader var det kraner og ventilar som stengde, andre stader var det samanballa gjødselsekkar som vart nytta som damstengsel. Fura, alvorlege menn plaska rundt i med gummistøvlar langs kantane og diskuterte med leirklumpar i nevane. Dei løfta ikkje på eit augnebryn av norske damer på sykkel.

Rismarksystem.

Skikkeleg kult å sykle i rismarkene.

Området her var i tillegg til rismarker verna som våtmarksområde og eit verdifullt fugleområde. Fleire brikker falt på plass, mellom anna kvifor paella er "nasjonalrett" her.

Endå fleire brikker fell på plass: Elva Ter som fraktar vatn frå isbrear i Pyreneane 2400 moh til dei grøderike områda og rismarkene her.

No var vi framme i Torroella de Montgri etter ein lang og innhaldsrik dag. Nok ein gong vart vi overraska over hotellet; Muli del Mig. Det viste seg å vere ei ombygd mølle (kveitemjøl) som var innreia 100% gjennomført moderne og minimalistisk med gjennomgåande fokus på økologi. Vi køyrde ei slapp økt i hagen før vi sykla inn til byen på sightseeing og lada opp til det som skulle vise seg å verte ein svært god middag på hotellet.

Luksus på Moli del Mig

Dei to første dagane:

Sykling dag 1: 50 km, effektiv sykkeltid 4 timar

Sykling dag 2: 41 km, effektiv sykkeltid 3 timar og 10 min

 

Link til sykkelturen - del 2