Husmorferie til Bjorli

18.-19. februar Gry inviterte til hyttetur og husmorferie, med moglegheit for både alpinbakke og langrenn. Det vart ei kjekk helg i godt selskap - med full klaff med ver og føre. 

Utsikt frå stua mot Rånakollen.

Det vart ein strålande dag, med 10 minusgrader og strålande sol. 

Skitrekk!

Det skumlaste med heile dagen var gondolen #grøssoggru #høgdeskrekk

Gry med Bjorlibygda og hyttefeltet nedanfor

Vi starta i alpinbakken og la inn litt sightseeing før vi testa langrennsløypa. Flotte forhold, godt føre og ein rett så hyggeleg dag. Nordmenn og -kvinner tok gull i OL medan vi utfordra oss på meir eller mindre rustne øvingar på ski på VÅR måte. 

Langrennssøndag

Kult fjell i horisonten, men kva for eit? (Dønttinden?)

Vi fossa gjennom løypa og åt kilometer, til trass for gnagsår og blodsukkersvingningar. Innlagt kjekspause berga meg før dei siste fine bakkane nedover på heimvegen.  

Sjølvaste Romsdalen svingar seg vestover

5,5 km og 15 km

Simonskarvatnet og Melsetvatnet

03.07. Ettermiddagen var avsett til fjøletur. Eg var litt sliten og hadde ikkje SÅ lyst på tur, men gjengen var klar sjølv om skydekket var tjukt og grått. Då er det jo ingen grunn til å ikkje vere med! Vi starta på Løvollen. Eg rota det bittelitt til i starten, slik at vi fekk oss ei fin sløyfe i terrenget der vi berre kunne gått strake traktorvegen til fjells (note to self: jobb med kartlesinga... ).

Frå Søviksætra var det fin sti vidare mot Klokksætra, og merkeband der vi skulle ta av. Over ei myr og opp ei bratt li. Godt merka heile vegen her.

På vei opp lia! Fin bjørkeskog. Bratt nok at svetten rann..

Fjøl i boks! Simonskarvatnet (505 moh) mot Sandvikhornet

Teambilde og nistepakka skal ned sjølv om det regnar. Basta bom. 

Flott regnboge som bonus for regnskvetten

Steinbru - Løvollen. Veldig fin. 

Simonskarvatnet var ein blå tur, og kvelden var framleis ung. Har vi futt i beina til ein grønn ein til då? Samrøystes, og vi køyrde tilbake og opp til Aurdalssætra. Statnett har laga ein autostrada av ein asfaltert veg i heile dalføret opp til monstermastlinjetrafostasjonen sin. Frå Aurdalssætra fann vi skogveg vidare oppover dalen. Den gjekk over til sti og etterkvart kom vi ut på ei myr. Her mista vi stien heilt, og gjekk beint over myra. Tørt i marka no, så det går fint. Vi viste jo at det vatnet låg der på andre sida av myra.  

Eigentleg var det litt grått og myrete og ikkje veldig fantastisk her. I vår bortskjemde sunnmørsmålestokk i alle fall. Kveldslys og byger gjorde likevel sitt til at vi fekk eit fantastisk lysshow inne ved vatnet.     

Melsetvatnet

Fjøl nummer 2 i boks. Aurdalsnibba (1126 moh) var kjempeflott frå denne vinkelen. 

Fjøla var plassert ved ein fin raste og grillplass på sørsida av vatnet. Litt tvilsom teltplass etter vår meining. 

Utover dalen fekk vi sjå Ålebyen bade i kveldssol. 

No fann vi sjølvsagt stien heile vegen. Rart med det.  

Til saman vart dette ein bra kveldstur: 10 km og 720 høgdemeter.

Sjølv om eg kunne tenke meg litt fleire toppar og litt færre vatn og dalar i fjelltrimmen, så må eg innrømme at eg kjem meg til område der eg verkeleg ikkje hadde komme på å gå på tur sjølv! Sykkylven har mykje å by på - og eit utal stølar i alle dalføre og lier!  

Fjølesanking på Ytstevasshornet (1330 moh)

24.06 Turdag! Vi er framleis motiverte for fjølesanking, og med gode meldingar satsa vi på "raud" tur i Sykkylven. "Piece of cake!" - seier eg entusiastisk før vi fer.

Klar for avgang! Rett opp skaret bak der og litt til høgre så har vi det!

Det er minst ti grader varmare enn i Ålesund, og sommaren sler i mot oss i lia. Det er herleg, og vi er godt nøgd med å fare på tur. Desse "rett-etter-jobb"-turane gjev oss som regel litt stress før vi kjem avgarde, men det er ALLTID verd det!

Vi registrerar nysnøen på Tretindane

Vi løyser svetten i første bratta. 

Ho er bratt, men grei å gå, og nokre stader er det laga trappetrinn i ura. 

God stemning!

Kameraet doggar og eg ropar forundra ut over regndråpar frå oven. Det er blå himmel og ingen andre kjenner noko regn. Etter ein dobbelsjekk er det svettedråpar frå solbrillene mine som haglar over meg. 

Det flatar ut og ut vi kjem inn i eit nydeleg landskap med fjell og små dalar med sprudlande bekkar. 

Vi skal opp til eit lite vatn. -Er det dette? Det er framleis god sti, og eg gidd ikkje ta opp kartet frå sekken. -Nei, det er sikkert litt større. Vi følgjer stien litt til, seier eg. Vi går forbi fleire små dammar, men eg trur liksom ingen av dei er store nok til å vere den tjønna vi skal ta av ved. 

Fantastisk flott sti oppover bekkedalane

Når vi kjem til det digre vatnet, som vi aldeles ikkje skulle opp til, må eg krype til korset og ta opp kartet. Jepp. Vi skulle ha teke av ved det første der nede... Inga krise og vi skrår opp mot høgde 1165. 

Tindeskardvatnet, og den ryggen som er ein fin alternativ runde i bakgrunnen. 

Så kom skodda, vi var oppe i nysnøen og det var som å rykke eit halvt år tilbake i tid. Vi hadde klede i sekken, ein kompasskurs på lur og gjekk vidare (Foto: Synnøve Lunde) 

Vi skimta varden på 1288 i skodda, og la kursen godt til venstre for den. Synnøve hadde los på toppen og vi gjekk rett på varden på 1330. MEN dette er jo ikkje toppen? Der ein må "vise aktsemd på dei siste svaberga" i følgje Fjellhugboka (Sykkylvsbibelen). 

Oppe! Humøret på topp! 

Alle trur at dei andre har sjekka rundt hovedvarden, og her er det då inga fjøl? Det er glatt nysnø, og vi veit det er bratt utfor. Vi skimtar ryggen og neste topp i skodda. Eg er usikker på kor langt eg skal gå. Beate derimot hadde ikkje tenkt å gje seg på fjøla. 

Beate er den tøffaste og tek seg lett bort til sjølve hornet. - Huhei, her var det luftig, ropar ho entusiastisk. Då stoppar eg. Akkurat her faktisk.  

Gry på toppen!

MEN det var inga fjøl der! Kritisk. 

Synnøve står ved hovedvarden, og kva ser vi på andre sida av den? Det må no vere... er det ikkje...?

Snakk om å gå over bekken etter vatn..... 

Kodejegerane i mål med dagens økt! Teambilde!

Klassisk juni. Gamasjane ligg i bilen. Det var lurt. 

Er det eit glimt av ei verd i fargar der nede? 

Vi går den "rette" stien ned. Eg trur ikkje vi tapte noko særleg tid på å gå omvegen, for det var lettare å gå der, sjølv om det var noko lenger. 

Bekkekryssing er alltid like spennande.

Trappene nede i ura. 

Vi vart snytt for utsikta i dag - potensielt flott vinkel til Slogen til dømes. 

Ser ein stort på det så fekk vi 4 årstider, minst. Ny kode. Flott tur! Herlege folk.

Fjøre til fjells i Sykkylven er eit bra konsept for oss. 

Vi brukte ca 4 timar inkludert to korte matpausar og pause på toppen. Glatt over 1100 meter.